้ม
“ไม่ต้องหรอก ศิษย์น้องหลบไปไกลๆ หน่อย ข้าจัดการได้อยู่ แต่วิญญาณแค้นที่อยู่ตรงหน้านี้ค่อนข้าง ‘ร้ายกาจ’ ระวังเจ้าจะบาดเจ็บไปด้วย” สีหน้าเซี่ยเฉียวห้าวหาญ
วิญญาณแค้นที่ ‘ร้ายกาจ’ เวลานี้กำลังมองไปที่หลี่ชิงอวี๋ นางยื่นมืออกไปสัมผัสใบหน้าของเขาชั่วครู่หนึ่ง และแสดงสีหน้าหลงใหลและเจ็บปวดออกมาเป็นครั้งคราว
“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำท่าทางราวกับว่ามีความรักใคร่ผูกพันลึกซึ้งเช่นนั้นหรอก เรื่องของความรักนี้จะต้องเต็มใจด้วยกันทั้งสองฝ่ายจึงจะได้ หลี่ชิงอวี๋ผู้นี้รู้จักเจ้าหรือ” เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ไม่นับในฝันนะ”
ในความฝัน วิญญาณแค้นล่องลอยไปมาราวกับเซียน ต่อให้หน้าตาจะดูน่าเกลียด แต่ก็ยังมีเสน่ห์แรงดึงดูดอยู่บ้าง
“ทำไมเขาจะไม่รู้จักข้า สองปีก่อนหน้า ข้าติดตามหัวหน้าคณะมาอวยพรวันเกิดให้นายท่านผู้เฒ่าหลี่ เขาเคยพบข้าแล้ว!” วิญญาณแค้นรีบเอ่ยทันที
วันเกิดของนายท่านผู้เฒ่าหลี่ในปีนั้นจัดฉลองเป็นเวลาสามวัน
นางก็อยู่ที่สวนสาลี่นั่น สวมเสื้อคลุมขนนก และฝึกซ้อมร่ายรำ
ตอนนั้นนางเห็นหลี่ชิงอวี๋เข้าก็ตกใจจนล้มลงกับพื้น เขาจึงช่วยพยุงนางขึ้นมาอย่างใจดี และยังปลอบโยนนางอีกหลายคำด้วย!
