งอวี๋ที่กำลังแอบฟังอยู่เตะประตูเข้ามาทันที พลางชี้ไปที่เซี่ยเฉียวและเอ่ยอย่างโกรธเคือง
เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “เจ้าอย่างไรเล่า”
ใบหน้าของหลี่ชิงอวี๋แดงก่ำด้วยโทสะ
เขาทั้งรู้สึกละอายและโกรธ แทบรอไม่ไหวที่จะไล่ปรมาจารย์ที่ไม่รู้โผล่มากจากไหนนี้ออกไปทันที!
“เจ้านักพรตปีศาจพูดจาไร้สาระ สมควรถูกลากออกไปเผาทั้งเป็น!” เขาอับอายจนกลายเป็นความโกรธ
“ท่านปรมาจารย์ช่วยอธิบายเพิ่มเติมให้ฟังหน่อยได้หรือไม่” ชายชราถามอย่างไม่ลดละราวกับว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่หลานชายพูดกระนั้น
“เขามีไปแปดเปื้อนเข้ากับบางสิ่งที่ไม่ดี ซึ่งก็คือวิญญาณแค้น มันอยู่กับเขามาเป็นเวลานาน และดื้อดึงมาก พอตกกลางคืนพลังหยินก็เข้มข้น ทำให้คุณชายหลี่ได้รับผลกระทบ อาจจะเห็นร่องรอยได้บ้าง ความฝันนี้สับสนกับความเป็นจริงก็เลยทำให้เขาเป็นอย่างทุกวันนี้”
“หลังจากได้รับผลกระทบจากวิญญาณแค้นมาเป็นเวลานาน อารมณ์นิสัยนี้ก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไป โดยเฉพาะเมื่อเป็นวิญญาณแค้น ไอแค้นของวิญญาณแค้นก็จะเข้าสู่ร่างกายของเขาตามธรรมชาติ เขาจึงได้ดื้อรั้นและหงุดหงิดมากขึ้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
เมื่อราชครูหลี่ได้ยินเช่นนั้น ความสงสัยในใจของเขาก็คลี่คลายไปทันที
ลูกชายคนเล็กของเขาไม่ค่อยแข็งแรง ดังนั้นหลานชายคนนี้จึงโตมากับการเลี้ยงดูของเขา
ก่อนสองปีที่แล้วเขามีมารยาทและอ่อนน้อมถ่อมตนมาก แต่สองปีมานี้กลับแตกต่างออกไป
บางครั้งโกหก บางครั้งหยิ่งยโส คำพูดและการทำต่
