อวี๋มีแววอึดอัดวาบผ่านเล็กน้อย “ท่านกำลังดูอะไรอยู่กันแน่”
เซี่ยเฉียวยกถ้วยช้าก่อนจะดื่มลงไปเล็กน้อย “ผู้น้อย อย่าได้ร้อนใจไป”
“…” ทันใดนั้นหลี่ชิงอวี๋ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด
ไปหาปรมาจารย์ที่น่าทุบตีคนนี้มาจากไหน
ผู้เฒ่าหลี่ที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของเซี่ยเฉียวกลับรู้สึกกังวลใจมาก
คงไม่ใช่ว่าปรมาจารย์โม่เห็นของไม่ดีอะไรแล้วหรอกนะ?
ผู้เฒ่าหลี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ให้คนอื่นๆ ออกไปก่อน พอห้องนั้นว่างลงแล้ว เขาจึงได้ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ปรมาจารย์โม่ หลานชายของข้า…มีปัญหาอะไรหรือไม่”
“คุณชายของท่านเป็นเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“ข้าถามเด็กที่รับใช้ข้างกายเขาก็บอกว่า เขาเริ่มมาดูอะไรแปลกๆ มาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ไม่นานมานี้เขาหมกมุ่นอยู่กับมันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาพูดเรื่องไปเที่ยวขึ้นมา” ชายชราเอ่ย
เป็นเรื่องปกติที่บัณฑิตจะออกไปท่องเที่ยว
ปราชญ์อันดับหนึ่งในใต้หล้าหลี่ซื่อเหยี่ยนก็ยังหายตัวไปบ่อยๆ
แต่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ออกไปพเนจรก็เพื่อเปิดโลกกว้าง เขากลับแตกต่างออกไป เขาจะไปตามหาท่านเซียน?!
ท่านเซียนที่ไหนกัน นี่มันฝันกลางวันชัดๆ!
“ปัญหาของหลานชายท่าน…ไม่ได้นับว่ารุนแรงหรอก ดีที่เขามีพลังหยางแข็งแกร่ง แม้ว่าเขาจะถูกดูดพลังหยางไปบ้าง ต่อไปก็แค่เพิ่มเติมหน่อยก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ดูดพลัง!?” ชายชราแทบจะพลัดตกจากเก้าอี้
“ท่านว่าใครถูกดูดพลังนะ!? เหลวไหลไร้สาระ!” หลี่ชิ
