ปีสองปีจนทำให้เด็กคนนี้มีนิสัยเช่นนี้ได้
หากนางปล่อยไปเฉยๆ โดยไม่สนใจ…
ความคิดของวิญญาณแค้นแต่ละตนก็ต่างกันไป สำหรับวิญญาณตนนี้ นางก็อาจจะอยากไปท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำที่มีชื่อเสียงกับหลี่ชิงอวี๋ ‘อิจฉาเพียงนกยวนยาง ไม่อิจฉาเซียน’ คงอยากครองคู่กันไปนานๆ ไม่ได้อยากจะเป็นเทพเซียนอะไรหรอกมากกว่า
เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ และยิ้มนั้นก็ทิ่มแทงใจของหลี่ชิงอวี๋
นางปีศาจชราผู้นี้ มองเขาแบบนั้นทำไม!
“ปรมาจารย์…จะต้องทำอย่างไรก็ขอให้ท่านบอกมาเถิด…” ราชครูผู้เฒ่ามีสีหน้าจริงจัง
“มัดคนไว้ก่อน” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก
วิญญาณตนนี้ติดตามหลี่ชิงอวี๋อยู่ตลอดเวลา เกรงว่าความยึดติดของนางก็คงจะอยู่ที่เขานี่แหละ จึงได้ไม่สามารถออกห่างจากเขาได้ นางต้องรีบชิงลงมือเพื่อไม่ให้คนคนนี้หนีไปเสียก่อน
ราชครูผู้เฒ่าตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะเรียกคนเข้ามา
การตอบสนองของหลี่ชิงอวี๋ก็รวดเร็วมาก เขาหมุนตัวพุ่งไปออกประตูไปทันทีที่ได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียว
“เร็วเข้า! รีบจับนายน้อยห้าไว้!” ราชครูหลี่รีบตะโกนออกไป
ตระกูลหลี่ไม่ได้มีการแยกครอบครัวออกไป ลูกหลานก็มีน้อย เมื่อนับรวมเด็กๆ บ้านอนุด้วย หลี่ชิงอวี๋ก็นับเป็นหลานลำดับที่ห้าซึ่งมีอายุน้อยที่สุด
หลี่ชิงอวี๋เรียนทั้งบุ๋นบู๊มาตั้งแต่ยังเล็ก เวลานี้เขากระโดดขึ้นลงคล่องแคล่วอย่างกับลิง บ่าวรับใช้ในบ้านก็ไม่กล้วลงมือรุนแรง ได้แต่วิ่งตามเขาเท่านั้นวุ่นวายโกลาหลไปหมดทั้งบ้าน น่าก
