ลัวมาก
ราชครูผู้เฒ่าหน้าเสียทันที แต่ไหนๆ ก็อับอายขายหน้าไปแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีก จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปในลานบ้าน และเริ่มจัดการทันที “ไปเอาไม้กวาดมา หากเขาออกไปข้างนอก ถึงต้องตีก็ต้องหยุดเขาไว้ให้ได้ ไม่ต้องยั้งมือ!”
หากเขาวิ่งออกไปข้างนอกได้แล้วไม่กลับมาเล่า จะทำอย่างไร
ปรมาจารย์ก็บอกแล้วว่า ข้างกายหลานชายของเขามีของไม่ดีอยู่ด้วย เขาก็เลยไม่มีเหตุผลอะไรแล้ว
ราชครูผู้เฒ่าเป็นที่เคารพนับถือมาตลอด เมื่อเวลานี้เขาตะโกนจนสุดเสียง คนทั้งบ้านจึงหวาดกลัวไม่น้อย
แต่มันก็ได้ผลดีจริงๆ
ไม่นานนัก หลี่ชิงอวี๋ก็ราวกับผีเสื้อตัวหนึ่งที่ถูกไม้กวาดขนาดใหญ่กดไว้กับพื้น
“รีบมัดตัวเขาเอาไว้” ราชครูผู้เฒ่าไหนเลยจะไม่สงสาร แต่เมื่อนึกถึงความเปลี่ยนแปลงของหลานชายตลอดสองปีมานี้ หัวใจของเขาก็หนาวเหน็บยิ่งกว่า
เด็กคนนี้ยิ่งนานวันเข้ายิ่งไม่รู้จักเคารพบิดามารดาและผู้อาวุโส ตอนนี้ร้องโวยวายหนีออกจากบ้าน ถ้าเขายังไม่แก้ไขควบคุมอีก แล้วในอนาคตเขาหนีออกไปจริงๆ และไปตายอยู่ข้างถนน เขาที่เป็นปู่ก็คงไม่รู้!
เจ็บสั้นๆ ดีกว่าเจ็บยาว!
ทันใดนั้นเชือกถักก็มา แล้วหลี่ชิงอวี๋ก็ถูกมัดเป็นลูกบ๊ะจ่าง
เซี่ยเฉียวแอบสนุกในใจ
หลี่ชิงอวี๋รอเซี่ยเฉียวก้วยความโมโห “หมอผีเฒ่า! ท่านทำร้ายข้าทำไม ข้าไปทำความแค้นอะไรให้ท่าน! ความคิดท่านชั่วร้ายเช่นนี้ สมควรแล้วที่เป็นได้แค่นักพรตเต๋าไปชั่วชีวิต!”
