ในเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า”
“เดาเอาน่ะ” เซี่ยเฉียวตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง
ราชครูผู้ชราแย้มยิ้ม “ท่านสามารถเดาได้ถูกก็นับว่าเป็นความสามารถ เช่นนี้แล้วข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง”
“ข้ามาหาท่านเพราะเรื่อง…”
“ลูกหลาน” ราชครูผู้เฒ่ายังไม่ทันพูดจบ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยเสริมขึ้นมา
ราชครูตกตะลึงไปทันที เขายิ้มขมขื่นเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “เป็นเรื่องนั้นจริงๆ”
“ตำแหน่งร่องแก้มของท่านมีไอสีขาว ลูกหลานของท่านน่าจะมีเคราะห์ภัยไม่น้อยสินะ?” เซี่ยเฉียวเอ่ย
สีหน้าราชครูเปลี่ยนไป “ถูกต้อง ข้าไม่ขอปิดบังปรมาจารย์ ก่อนหน้านี้ที่บ้านของข้ามีงานอัปมงคลติดต่อกันมาไม่หยุด ลูกหลานจะตายกันหมดแล้ว ตอนนี้…แค่สูดหายใจเข้าก็ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”
“ข้ามีลูกชายทั้งหมดหกคน เดิมทีก็เติบโตมาดีอยู่ แต่เมื่อยี่สิบปีมานี้ ลูกชายของข้าก็เริ่มจากข้าไปทีละคน คนที่จากไปก่อนคือลูกชายคนโตของข้า ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการป่วยขณะที่เขารับตำแหน่งราชการอยู่ข้างนอก จากนั้นลูกชายคนที่สองก็เสียชีวิตด้วยความตกใจกลัวอย่างกะทันหัน! คนที่สามดื่มเหล้าเมามายแล้วก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย คนที่สี่และห้ายังมีชีวิตอยู่ดี แต่พวกเขาก็เป็นแค่ลูกอนุ ลูกชายคนเล็กที่เหลือซึ่งเป็นลูกภรรยาเอกก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น เป็นแค่ข้าราชการตำแหน่งเล็กๆ เขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาตลอด แต่สุขภาพร่างกายของเขาไม่ดีนัก มักจะล้
