ให้ยืมบ้าน ให้ยืมเงินไปใช้ก่อน ตอนนี้ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว พวกท่านก็อยู่ที่เมืองหลวงนี้จนคุ้นเคยดีแล้ว ของที่ให้ยืมไปเมื่อตอนนั้นก็ควรที่จะคืนมาได้แล้วตอนนี้”
แน่นอน คุณชายใหญ่ของพวกเรายังบอกอีกว่า เงินตั้งมากมายขนาดนั้น พวกท่านคงคืนไม่ไหว เห็นแก่ที่พวกท่านเป็นท่านลุงและท่านอาของเขา มีเท่าไรก็คืนมาเท่านั้น พวกเราไม่คิดเล็กคิดน้อย” พ่อบ้านเอ่ย
เซี่ยฉงซานรู้สึกเย็บเยียบไปทั้งร่าง
เจ้าเด็กเซี่ยผิงกั่งนั้นช่างไร้หัวใจเหลือเกิน!
เขารู้อยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เซี่ยผิงกั่งจะใจดีขนาดนั้น
พี่ใหญ่ของเขาเสียสติไปแล้วจริงๆ กลับเอาทรัพย์สมบัติของที่บ้านไปมอบให้ถึงมือโจรขนาดนี้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ไปไม่กลับแล้ว!
เซี่ยฉงซานลนลานอย่างยิ่งในเวลานี้ เขาก็ไม่กล้าคิดจินตนาการว่า เมื่อไม่มีทรัพย์สมบัติพวกนั้นแล้ว พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร หลังจากที่ใช้สมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันพูด “หากพวกเจ้าไม่คืนของมาให้ข้า ข้า ข้าจะเอาหัวโขกประตูตาย! ข้าเป็นถึงน้องชายแท้ๆ ของเซี่ยหนิวซานเชียวนะ! หากข้าตายอยู่ที่นี่ พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่เป็นสุข!”
เมื่อเขาพูดเช่นนั้นออกมา พ่อบ้านก็รู้สึกยินดีทันที
วิธีร้องไห้โวยวายจะฆ่าตัวตายอย่างเด็กน้อยเช่นนี้ เขาก็ยังพูดออกมาได้
พ่อบ้านใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองเซี่ยฉงซาน
หลายปีมานี้เซี่ยฉงซานเข้ากับคนอื่นได้ไม่เลวนัก น้อยมากที่จะมีคนดูถูกเขา
“คุณชายใหญ่เองก็พูดไว้ว่า
