มีคนอยากจะเอาหัวมาชนประตูตายที่หน้าบ้านเราเยอะมาก ท่านอยากตายก็ไปตายเสียเถอะ ชนเสร็จแล้วก็อย่าลืมให้คนมาเก็บศพไปด้วยก็พอแล้ว!” พ่อบ้านเอ่ยอีก
เซี่ยผิงกั่งพูดเช่นนี้จริงๆ
อย่างไรก็ตามคุณชายใหญ่คิดว่าคนที่จะมาร้องไห้โวยวายขอความตายจะเป็นนายหญิงผู้เฒ่า ใครจะไปคิดว่าจะกลายเป็นเซี่ยฉงซานไปได้
หลังจากที่เขาพูดออกไปแล้ว เซี่ยฉงซานก็หน้าซีด ก่อนจะรวบรวมความกล้าปาถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้าลงกับพื้น
พ่อบ้านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับของที่เซี่ยหมั่งซานส่งมาให้ก่อนหน้านี้ ความเสียหายแค่นับว่ายังรับได้
เซี่ยฉงซานยังรั้งรออยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ยไม่ยอมจากไป หลังจากที่เขารอไปรอมา แต่ก็ไม่มีใครสนใจ เขาจึงจากไปด้วยความจนใจ
เมื่อกลับไปถึงบ้านที่เช่าเอาไว้ เซี่ยฉงซานก็มีแต่คำพร่ำบ่น
“พี่ใหญ่ ข้าเพิ่งไปบ้านพี่รองมา ไม่พบเจ้าของบ้านสักคน แต่ส่งพ่อบ้านคนหนึ่งมาไล่ข้า! ท่านยังบอกอีกหรือว่าพี่รองจะคืนเงินให้พวกเรา แต่ตอนนี้ นอกจากชาที่ข้าได้ดื่มแล้ว ไม่มีแม้แต่ขนมให้กินสักชิ้น ไม่ต้องพูดเรื่องเงินเลย!” เซี่ยฉงซานนัยน์ตาแดงก่ำ เขาร้องไห้ออกมา
เงิน เงินของเขา
มันไม่ใช่แค่เงินสอบตำลึงหรือร้อยตำลึงเท่านั้น เงินส่วนตัวของเขามีมากกว่าหนึ่งพันตำลึงเลยนะ!
“เจ้าไปทวงหนี้หรือ!” เซี่ยหมั่งซานยืนขึ้นด้วยความงุนงง “ใครให้เจ้าไป! เจ้าอยากจะให้ข้าตายอย่างนั้นหรือ”
หายนะของเขายังไม่ผ่านพ้นไป!
วันนี้เขาก็ได้ยินเสียงการ้อ
