งตั้งแต่เช้าตรู่ เป็นเวลาที่เขากำลังโชคร้ายพอดี!
“พี่ใหญ่ ท่านเลอะเลือนแล้ว ไหนเลยจะมีภัยเอยเคราะห์เอยอะไรนั้น เดิมทีบ้านของพวกเราก็ยังดีๆ อยู่ ตั้งแต่ที่ท่านไปพบท่านปรมาจารย์นั่นก็วุ่นวายไปหมด ท่านโดนปรมาจารย์นั่นหลอกเอาแล้ว! ข้าไม่สน หากท่านไม่ไปบ้านพี่รองเอาเงินกลับมา ท่านก็ต้องให้ปรมาจารย์นั่นชดใช้เงินมา จะต้องคืนเงินของข้ามา! ไม่เช่นนั้น ไม่เช่นนั้นข้าจะฟ้องท่านในข้อหาลักทรัพย์!” เซี่ยฉงซานโกรธจัด เขาชี้หน้าเซี่ยหมั่งซานและสาปแช่งเขา
เซี่ยหมั่งซานหัวเราะเสียดสีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ช่างเป็นคนถ่อยในชีวิตเขาเหลือเกิน
หลายวันนี้เขาย้ำมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว หากเคราะห์ภัยนี้ยังไม่ผ่านพ้นไป เขาอาจจะตายก็ได้ แต่เซี่ยฉงซานเล่า
เมื่อเทียบกับชีวิตของเขาแล้ว ในหัวของน้องสามคนนี้ก็เต็มไปด้วยเงินเท่านั้น!
