ิงได้รับการช่วยเหลือออกมาแล้ว แต่เนื่องจากถูกขังอยู่นาน ร่างกายของเขาจึงไม่ค่อยดีเท่าไรนักก็เลยต้องพักรักษาตัวอยู่ที่ศาลตัดสินคดี เมื่อถึงเวลาสอบฤดูใบไม้ผลิ เขาก็น่าที่จะเข้าร่วมสอบได้พ่ะย่ะค่ะ!” เซี่ยผิงกั่งทูล
ต้องบอกว่าหวงซงผู้นั้นซวยจริงๆ
ชะตาชีวิตของเขาไร้ทรัพย์สมบัติ
ตอนที่เขาคิดจะสวมรอยเป็นเวินหลันเฉิง คฤหาสน์ของเวินหลันเฉิงก็ถูกเพลิงไหม้จนข้าวของถูกทำลายไปหมด
ส่วนเวินหลันเฉิงก็ตกใจกลัวจนเริ่มป่วยไข้
แต่แม้ว่าคนที่มีความสามารถผู้นี้จะล้มป่วยลง แต่สิ่งที่เขาเขียนออกมาก็ยังดีกว่าคนทั่วไป
หวงซงใช้เงินส่วนใหญ่ที่หามาได้เพื่อซื้อยาให้เวินหลันเฉิงกินด้วยกลัวว่า หากเขาตายไปแล้วโถเงินของเขาก็จะหายไปด้วย
นอกจากนี้ การปลอมแปลงเป็นบัณฑิตผู้หนึ่งก็ไม่ง่ายเลย เขายังต้องซื้อกระดาษ หมึก แท่นฝนหมึก และหนังสือต่างๆ เสื้อผ้าที่ใส่ก็จะดูแย่นักไม่ได้ ดังนั้นแม้ว่าหวงซงจะขายบทกวีไปมากเท่าไร เขาก็ยัง…ยากจนมากอยู่เหมือนเดิม!
เมื่อฟังเซี่ยผิงกั่งพูดจนจบ พวกขุนนางใหญ่ก็มึนงงไปหมด
ผู้เข้าสอบที่ถูกจับกุมคนนั้น…เป็นตัวปลอม?!
ไม่ใช่รัชทายาทและเซี่ยผิงกั่งดูหมิ่นผู้เข้าสอบ แต่เป็น…ช่วยชีวิตเวินหลันเฉิงไว้?!
เป็นไปไม่ได้?
แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็โกหกกันได้ยาก เวินหลันเฉิงจะเข้าร่วมการสอบ…อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนแล้ว
ขุนนางใหญ่ผู้มีคุณธรรมทั้งหลาย เวลานี้ต่างก็อยากจะเป็นลม
แย่แล้ว
เมื่อกี้
