พวกเขาพูดว่าอะไรนะ บอกว่ารัชทายาทให้ท้ายเซี่ยผิงกั่ง ดูหมิ่นผู้เข้าสอบ ไม่รู้จักแยกแยะถูกผิดดีชั่ว แถมยังให้รัชทายาทพิจารณาตัวเองอีกด้วย?!
ปฏิกิริยาของทุกคนรวดเร็วยิ่ง พวกเขารีบรับผิดทันทีโดยไม่ต้องรอให้ฮ่องเต้กล่าวโทษ “กระหม่อมสมควรตาย!”
สายตาของฮ่องเต้เต็มไปด้วยอำนาจ เขามองพวกงี่เง่าน่าสมเพชที่อยู่ด้านล่างด้วยความรู้สึกรังเกียจยิ่งขึ้น
“พวกเจ้าเองก็รู้ว่ารัชทายาทเป็นรากฐานของบ้านเมือง เหตุใดจึงคิดที่จะสั่นคลอนรากฐานของบ้านเมืองอนู่ตลอดเวลา!? เรื่องผู้เข้าสอบนี้ พวกเจ้ายังไม่ทันได้ตรวจสอบให้แน่ชัดก็ถวายฎีกาขึ้นมาฉบับแล้วฉบับเล่า เพียงเพื่อให้รัชทายาทต้องอับอาย?! ข้าว่าพวกเจ้าล้วนคิดจะสั่นคลอนแผ่นดินเฉียนหยวนมากกว่า!”
ฮ่องเต้ทรงพิโรธ
ผู้คนทั้งหมดที่อยู่ด้านล่างสีหน้าสลด ต่างก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก
ฮ่องเต้ทรงไม่พอพระทัยจริงๆ
ก่อนที่รัชทายาทจะมีอายุสิบสองพรรษา ขุนนางใหญ่ฝ่ายบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนักไม่เคยมีความเห็นคัดค้านการกระทำใดๆ ของรัชทายาท ทั่วทั้งใต้หล้าต่างก็รู้สึกว่าเขาเลือกรัชทายาทได้ดีแล้ว
แต่เนื่องจากแขนของเจ้าชายได้รับบาดเจ็บ มันก็ไม่เคยเหมือนเดิม
พวกเขามองไม่เห็นความฉลาดเฉลียวของรัชทายาท ไม่สนใจว่ารัชทายาทจะมีคุณธรรมหรือไม่ พวกเขาสนใจแต่แขนที่มีปัญหาเล็กน้อยนั่น และไม่สนใจเรื่องอื่นใดอีก!
แต่แขนของลูกชายเขาก็แค่ไม่ค่อยจะสะดวกเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้พิการอะไรเลย
ยิ่งไปกว่านั้น
