อง ก่อนหน้านี้พวกเขาดื่มเหล้าด้วยกัน แล้วชายคนนี้สั่งให้คนยกชามาให้หนึ่งกา
ตอนที่ชาลวกมือของเขา นอกจากความเจ็บปวดแล้วเขาก็ไม่แสดงความกังวลออกมาแม้แต่น้อย…
การสอบในฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน ปกติผู้เข้าสอบจะให้ความสำคัญกับมือของพวกเขามาก แต่เขากลับไม่สนใจเลย อากาศก็หนาว สองมือของเขาแดงไปหมดเพราะความหนาว แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะซ่อนมันเอาไว้…
เรื่องราวทั้งหมดนี้…
เมื่อประกอบกับสิ่งที่เซี่ยเฉียวพูดทั้งหมด ทำให้เขากล้าที่จะจับคนมา
เพียงแต่มันไร้ประโยชน์ที่เขาจะพูดเรื่องเหล่านี้ออกมา เพราะมันเป็นความรู้สึกของเขาเพียงฝ่ายเดียว ผู้บังคับบัญชาของเขาคงจะคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว
“รีบปล่อยเขาไปเร็ว ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายขนาดไหนแล้ว เจ้าเตรียมตัวที่จะโดนคนถวายฎีกาฟ้องร้องในท้องพระโรงพรุ่งนี้แล้วหรือ!” ผู้บังคับบัญชาเอ่ย
เขาไม่กล้าที่จะยั่วโมโหเซี่ยผิงกั่ง เพราะถึงอย่างไรเขาก็มีรัชทายาทคอยหนุนหลังอยู่
เขากำลังคิดถึงรัชทายาท รัชทายาทก็มาทันที
เท้าที่สวมรองเท้าสีดำดิ้นทองของเขาก้าวเข้าไปในห้องทรมาน หลังจากที่เหลือบมองเซี่ยผิงกั่งเขาก็ถามขึ้น “คนนี้มีความผิดอะไร”
เซี่ยผิงกั่งสำรวมอย่างยิ่งยามอยู่ต่อหน้ารัชทายาท “ฝ่าบาท ผู้เข้าสอบคนนี้ไม่เหมือนกับบัณฑิตทั่วไป กระหม่อมจึงนำตัวเขามาสอบถามเล็กน้อย”
จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้า
จากนั้นเขาก็มองดูเวินหลันเฉิงที่อยู่ตรงหน้า “คีรีห่างไกลทอดทิว ศิขรินเมฆพลิ้
