วสับสน บรรพตยามอรุณรุ่งเขียวขจี จะต่ออย่างไร”
“…” หลังจากผ่านไปนาน ชายที่ถูกมัดไว้ก็ยังไม่พูดอะไร
“บทที่สามของชุดเหวินเสียน ท่องสิ” จ้าวเสวียนจิ่งพูดขึ้นมาอีก
“…” ชายที่อยู่ตรงข้ามยังคงเงียบ เขาอ้าปากของเขาขึ้น แต่กลับทำท่าทางราวกับมันยากที่จะพูด
จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงเยาะ “ดีมาก ขุนนางเซี่ยมีสายตาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เจ้าสอบสวนชายผู้นี้ให้กระจ่างชัด ต่อให้ไม่ได้เป็นตัวปลอม ก็จะต้องมีการทุจริตในการสอบอย่างแน่นอน หากเขาไม่ยอมพูดออกมาภายในหนึ่งชั่วยามก็ค่อยๆ ตัดนิ้วเขาออกมาทีละนิ้วเป็นอาหารให้เขา หากยังไม่ตายภายในสองวันก็ให้ตัดหัวยัดลงท้อง แล้วโยนให้หมาป่ากิน”
“…” เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างๆ ตัวสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย
“อ้อ!” เซี่ยผิงกั่งรีบตอบรับด้วยความตื่นเต้นทันที
เมื่อครู่เขากำลังคิดจะให้คนนำหนังสือมาให้สักสองสามเล่ม แล้วให้เขาท่องอยู่พอดี!
ดีที่รัชทายาทสมองดี ไม่ต้องใช้หนังสือก็ถามเขาได้เลย ร้ายกาจ!
“ฝ่าบาท…” เจ้าหน้าที่คนนั้นรู้สึกลำบากใจ
“เจ้าตัวสั่นทำไม มีข้าอยู่ ย่อมคุ้มครองความปลอดภัยให้เจ้าแน่” สีหน้าจ้าวเสวียนจิ่งราบเรียบ เขาเหลือบมองผู้ต้องหาด้วยแววตาลึกซึ้ง
ตอนที่ 496 ล่มเมืองและทำร้ายประชาชน
ทันทีที่เกิดเรื่องผู้เข้าสอบนี้ กลุ่มคนที่ไม่ชอบรัชทายาทก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที
คนที่ต้องเข้าวังก็เข้าวัง คนที่เขียนฎีกาก็เขียนฎีกาไป
ทุกคนต่างก็ยุ่ง
แน่นอนว่า เซี่ยผิงกั่งก็เป็นหนึ่งคนที่ถ
