ี้ไม่ค่อยเหมือนบัณฑิตที่ข้าเคยพบเจอมาก่อนเท่าไรนัก หากเป็นบัณฑิตคนอื่น เมื่อพูดถึงเรื่องการสอบก็จะต้องมีอาการตื่นเต้นบ้าง หรือไม่ก็เผยสีหน้าเป็นกังวลออกมา แต่เขากลับค่อนข้างสงบทีเดียว อีกอย่าง..บัณฑิตทั่วไปก็จะไม่ค่อยยอมออกมาข้างนอกกันสักเท่าไรในช่วงเวลานี้”
ต่อให้เป็นคนที่มีความมั่นใจมากแค่ไหน เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องใหญ่อย่างการสอบในฤดูใบไม้ผลินี้ก็ไม่อาจจะทำตัวราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเช่นนี้ได้
เมื่อบวกกับการวิเคราะห์ของเซี่ยเฉียวเมื่อครู่นี้ เซี่ยผิงกั่งเริ่มรู้สึกแปลกๆ แล้ว
“พี่ใหญ่ ข้าโยนเหรียญทำนายให้ท่านสักหน่อยดีกว่า” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
เซี่ยผิงกั่งนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที
จากนั้นเซี่ยเฉียวก็นำเหรียญอีแปะทองแดงออกมาจำนวนหนึ่ง เขย่าถ้วยชาไปมาก่อนจะเหวี่ยงพวกมันลงบนโต๊ะ แล้วหลับตาลงจดจำตำแหน่งและรูปแบบ นางทำซ้ำไปซ้ำมาหลายต่อหลายครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง
เซี่ยผิงกั่งตกใจกับท่าทางลึกลับของนางเช่นนี้จนรู้สึกอึดอัด
“เจ้าเร็วหน่อย คนที่อยู่ข้างล่างนั่นยังรอข้าอยู่นะ” เซี่ยผิงกั่งเร่งเร้า
ไม่นานนักเซี่ยเฉียวก็เอ่ย “พี่ใหญ่กำลังจะมีโชค”
“อะไรนะ” เซี่ยผิงกั่งงุนงง
เซี่ยเฉียวเหลือบมองชายที่อยู่ด้านล่างคนนั้น “ตอนนี้มีคดีอยู่ตรงหน้าท่าน พี่ใหญ่ มีตัวแปรหนึ่งอยู่ข้างหน้าท่านตอนนี้ ท่านกล้าที่จะจับมันไว้หรือไม่”
“…” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าน้องสาวของเขาเสียสติไปแล
