โยชน์อะไรทั้งนั้น!
เขาเป็นคนมีวาสนาเพียงเท่านั้นเอง
หญิงชราได้ฟังคำพูดของลูกชายก็ตกตะลึง
ปรมาจารย์ผู้นั้นแม่นขนาดนั้นเชียว?
“แต่..แต่ก็ไม่น่าเอาเงินของพวกเราไปให้เจ้ารองนี่! นังหนูบ้านเจ้ารองนิสัยเป็นอย่างไรเจ้าไม่รู้หรือ เจ้ารองยิ่งตามใจนาง หากนางเอ่ยปาก เจ้ารองหรือจะยอมคืนเงินให้พวกเรา!”
หญิงชรารีบเอ่ย
หลายวันมานี้เซี่ยหมั่งซานไม่ได้นึกถึงเซี่ยเฉียวเลย
“รอให้เจ้ารองกลับมาก่อน แล้วข้าผ่านเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปได้ ข้าก็จะไปหาเจ้ารอง ตอนนี้ข้าเอาเงินของข้าให้พวกเขาไปแล้ว ไม่แน่เจ้ารองอาจจะคิดว่าข้าไม่ได้โลภอยากได้เงินของเขา แล้วดีกับข้ากว่าเดิมก็ได้” ความสามารถในการคิดพิจารณาของเซี่ยหมั่งซานราวกับจะหายไปหมดแล้วในเวลานี้
ให้ทรัพย์สินเงินทองไปตั้งมากขนาดนั้นจนสมองของเขาเองก็มึนงงไปหมดแล้ว
“ไม่ได้! ไปเอากลับมาเดี๋ยวนี้!” หญิงชราดื้อดึง
นั่นไม่ใช่เงินเล็กๆ น้อยๆ เลยนะ มันคือสมบัติทั้งหมดของครอบครัว!
“ท่านแม่!” เซี่ยหมั่งซานคำรามออกมา “ท่านอยากให้ข้าตายหรือ ไปเอากลับมาไม่ได้! ก่อนที่ข้าจะพ้นเคราะห์นี้ไป ใครก็ห้ามไปทั้งนั้น!”
สีหน้าเซี่ยหมั่งซานแสดงออกว่าโกรธจัด หญิงชราได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจทันที
เซี่ยหมั่งซานก็รู้ว่าท่านแม่ของเขารักเอ็นดูเขา เมื่อพูดจบเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้ออกมา พร่ำพูดว่าเขายังไม่อยากตายออกมาไม่หยุด
หญิงชราให้กำเนิดลูกมาก็ไม่นับว่าน้อยในชีวิตนี้ แต่คนที่นางรักมากที่ส
