ุดก็คือลูกคนโตคนนี้นี่เอง
ในสายตาของนาง ลูกคนโตเป็นคนฉลาด มีความสามารถ และกตัญญูที่สุด เขาคือคนที่จะดูแลนางต่อไปในอนาคต
ในใจของนางย่อมไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นกับเขา
“เจ้าพาข้าไปหา…ปรมาจารย์ที่เจ้าพูดถึงคนนั้นหน่อย” หญิงชราเอ่ย
“ท่านแม่ ท่านปรมาจารย์ผู้นี้ปกติแล้วยุ่งมาก น้อยมากที่นางจะอยู่ที่ร้าน ท่านไม่รู้หรอกว่า นานๆ ครั้งที่นางจะอยู่ที่ร้านจะมีแค่คนที่มีวาสนาเพียงสามคนเท่านั้นที่จะได้พบนาง และทุกๆ เช้าจะมีคนไปเข้าแถวรอมากกว่าร้อยคน หลายวันก่อนหน้านี้ข้าไปที่นั่นทุกวันจึงได้เห็นกับตาตัวเองมาแล้ว! อีกอย่างท่านก็ไม่ต้องกังวลใจไปหรอก นางไม่เหมือนพวกต้นตุ๋นหลอกลวงตามแผงลอยข้างถนนพวกนั้น ร้านของนางอยู่ที่ถนนตะวันออก ร้านค้าแถวนั้นแพงมาก คนที่มีเงินขนาดนั้นจะมาหลอกข้าหรือ” เซี่ยหมั่งซานอธิบาย
หญิงชราเชื่อในตัวลูกชายคนโตของนางโดยธรรมชาติ
เมื่อนางได้ยินคำพูดที่จริงใจน่าเชื่อถือของลูกชายคนโตในเวลานี้ นางก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
“ก่อนที่เจ้าจะทำเรื่องนี้ลงไปเหตุใดจึงไม่บอกให้แม่รู้ก่อนสักคำเล่า ยังถึงกับวางยาด้วย…” หญิงชราปรับลมหายใจของตัวเอง “เจ้าก็อย่าได้โกรธน้องสามของเจ้าเลย สมบัติเงินทองของบ้านเราเพียงเล็กน้อยนั้นได้มาไม่ง่ายเลย ตอนนี้เจ้ามอบให้เขาไปหมดแล้ว ต่อไปจะเอาอะไรกิน…”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของหญิงชราก็เปลี่ยนไปทันที “ตอนนี้พวกเรายังมีเงินเหลืออยู่เท่าไร เจ้าไม่ได้เหลือเอ
