ป็นการสละทรัพย์เพื่อให้พ้นภัย ข้าก็ไม่ได้เอาของไปให้คนอื่น ข้าเอาไปให้น้องรอง แล้วพวกเจ้าจะกลัวอะไร” เซี่ยหมั่งซานก็เหน็ดเหนื่อยมากเช่นกัน วันนี้ทั้งวันเขาไม่มีเวลาว่างเลย ต้องขนของตั้งมากมายขนาดนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขานะ?
“พอเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบไปนอนเถอะ บ้านนี้ก็ขายออกไปแล้ว พวกเราต้องย้ายออกภายในสามวัน” เซี่ยหมั่งซานสาวเท้ากลับไปที่ห้องของตัวเองทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก
จู่ๆ สะใภ้ซินก็ราวกับเสียสติขึ้นมากระนั้น นางลุกขึ้นและพุ่งเข้าหาเซี่ยหมั่งซานอย่างกะทันหัน “ข้าจะขอสู้ตาย! ท่านคืนเงินข้ามานะ คืนเงินมาให้ข้า!”
เซี่ยหมั่งซานผลักนางออกไปทันที
“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเงินอยู่ที่ไหน! ถ้าหากยังโวยวายอีก ข้าจะให้ท่านแม่ปลดเจ้า!” เซี่ยหมั่งซานพูดจบก็นึกถึงท่านแม่ของเขาขึ้นมาได้ หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาก็เข้าไปช่วยประคองหญิงชรากลับห้อง “ท่านแม่ ข้าเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ท่านฟังข้าอธิบายก่อนนะ”
หญิงชราตกตะลึง ริมฝีปากของนางสั่นไหว นางปล่อยให้ลูกชายคนโตพานางกลับเข้าห้องไป
“ท่านแม่ ท่านปรมาจารย์คำนวณดวงชะตาให้ข้าแล้ว ช่วงนี้ข้าจะประสบภัยใหญ่ ถ้าหากข้าไม่สละทรัพย์ ข้าก็จะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้!”
