นี้เป็นกลางวันแสกๆ อยู่ชัดๆ แต่พอลืมตาขึ้นมาก็มืดแล้ว!
เซี่ยหมั่งซานมองน้องชายของตนที่กำลังกล่าวโทษเขาด้วยความโกรธ ในสมองก็คิดถึงแต่คำพูดของปรมาจารย์
คนถ่อยในชีวิตเขา
ดูสิ ตอนนี้เขายังไม่ได้บอกว่านำเงินไปไหน เขาก็มีท่าทางราวกับจะกินคนเข้าไปแล้ว ถ้าหากรู้ว่าเขาทำอะไรลงไป น้องชายเขาจะไม่เอามีดมาบั่นคอเขาหรือ
“น้องสาม เจ้าโกรธขนาดนี้ทำไม ข้าเป็นคนเอาเงินไปจริงๆ ที่ข้าวางยาก็เพราะกลัวว่าพวกเจ้าจะไม่พอใจ? พวกเจ้าวางใจได้ เงินและข้าวของเหล่านี้ไม่ได้ไปอยู่ที่ไหน พวกมันทั้งหมดอยู่ที่บ้านของน้องรอง พอผ่านไปสักระยะ น้องรองก็จะคืนให้พวกเราเอง” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างใจเย็น
จากนั้นทุกคนก็งงไปหมด
“เอาไปให้พี่รองทำไม! เขารวยออกอย่างนั้น จะขาดของพวกนี้ไหม! พี่ใหญ่ท่านเสียสติไปแล้วหรือ อยู่ดีๆ ท่านทำแบบนี้ทำไม บ้านไม่มีอะไรเหลือแล้ว พวกเราจะเอาอะไรกิน จะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่!” เซี่ยฉงซานแทบจะแหลกสลายจริงๆ
เขาเพิ่งจะไปดูในห้องของตัวเอง ของที่อยู่ในหีบแทบจะไม่มีอะไรเหลือเลย!
ไม่เพียงแค่เงินเท่านั้น แต่ยังมีเสื้อผ้าและรองเท้าดีๆ จำนวนหนึ่งอีกด้วย!
ตอนนี้กลับเหลือแค่ชุดดีๆ ที่สวมใส่อยู่นี้เท่านั้น!
ต่อไปเขาจะออกจากบ้านได้อย่างไร พบเพื่อนฝูงแล้วจะทำอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ลูกชายของเขาก็หมั้นหมายแล้ว เมื่อไม่มีเงิน แล้วเขาจะแต่งงานได้อย่างไร!
“พวกเจ้ารู้อะไรบ้าง! ตอนนี้ข้ากำลังจะประสบภัยแล้ว เงินจำนวนนี้เ
