หมั่งซานต้องผิดหวังเลยสักครั้ง
ต่อให้เป็นโจร ท่านพ่อของนางก็ยังส่งข้าวส่งเสบียงไปให้เขา
โม่ชูเซิงเพียงแต่ต้องการให้เขารู้ว่า เซี่ยหนิวซานเป็นผู้สูงส่ง และทำให้เขายิ่งมั่นใจว่า สิ่งที่เขาสูญเสียไปในตอนนี้ เซี่ยหนิวซานจะคืนกลับมาให้เขามากกว่านี้อีกหลายเท่าในอนาคต!
ทั้งหมดเป็นเพราะบิดาที่โง่เขลาของนาง ตามใจเซี่ยหมั่งซานมากเกินไป ตอนนี้นางจึงสามารถหลอกเอาเงินคืนได้สำเร็จ
แน่นอนว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ยังนับว่ามากอยู่ดี
ให้ผลประโยชน์ไปตั้งมากขนาดนั้น ตอนนี้กลับเหลือเพียงน้อยนิดเท่านี้เอง
“เจ้าดีใจอะไร ไม่ใช่ว่าเจ้าเอาเงินกลับมาได้เสียหน่อย” เซี่ยผิงกั่งจิ้มหน้าผากเซี่ยเฉียว “ศึกษาเรื่องเต๋ามาเหมือนกัน ทำไมเมื่อเทียบกับปรมาจารย์โม่ เจ้าถึงได้ห่างชั้นนักนะ!”
“…” เซี่ยเฉียวจ้องมองเขาด้วยท่าทางโกรธฮึดฮัด
“เจ้าจ้องข้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ปรมาจารย์โม่ร้ายกาจ เจ้าต้องเรียนรู้จากนางให้เยอะๆ!” เซี่ยผิงกั่งพูดจบก็ถอนหายใจอย่างหมดหวัง “บ้านเรามีพวกไร้ประโยชน์เยอะเกินไปแล้ว ดูเจ้าสิ เรียนหนังสือไปจะมีประโยชน์อะไร ยังสู้นักต้มตุ๋นที่หยิบฉวย ทำนาย และหลอกหลวงคนอื่นไม่ได้เลย”
น้องชายน้องสาวของเขาล้วนแต่เป็นพวกไร้ประโยชน์
เซี่ยเฉียวมีร่างกายที่ไร้ประโยชน์ เซี่ยผิงไหวมีพฤติกรรมที่ไร้ประโยชน์ ส่วนเซี่ยซีเป็นพวกสมองไร้ประโยชน์
สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของพวกเขาไม่ใช่เลือด แต่เป็นของเสีย
เซี่ยเฉียวโ
