ถบรรเทาความรุนแรงลงไปได้บ้าง แต่ว่าเจ้ากลับไม่เคยสะสมบุญเอาไว้บ้างเลย เคราะห์คราวนี้ก็อาจจะยิ่งรุนแรงขึ้นได้”
เซี่ยเฉียวมั่วได้เต็มปากเต็มคำ
ลูกไม้ของพวกต้มตุ๋นหลอกลวงนั้นนางก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง!
“ปรมาจารย์ ข้าควรจะทำอย่างไรดี!” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยด้วยความกังวลร้อนใจ
“อา ข้าเองก็จนปัญญา” เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ
“ปรมาจารย์ ข้ามีเงินนะ! มีคำพูดที่เขาพูดกันไม่ใช่หรือว่าสละทรัพย์เพื่อพ้นภัย!” จู่ๆ เซี่ยหมั่งซานก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างร้อนรน เขายังเอ่ยอีกว่า “ท่านลองดูหน่อยว่าภัยพิบัติครั้งนี้มีค่าเท่าไร ต่อให้ข้าต้องขายบ้านขายที่ดินก็ถมหลุมนี้ให้ได้!”
จะมีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตน้อยๆ ของตนเองอีกเล่า!
เขาลำบากยากจนในวัยเด็ก จู่ๆ เขาก็เพิ่งจะมีชีวิตที่ดีขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ และเขายังเพลิดเพลินกับมันไม่จบ!
“เจ้าต้องรู้ว่า เงินไม่ใช่ทุกอย่าง” เซี่ยเฉียวถอนหายใจเบาๆ “แต่ว่า…ข้าเห็นว่าเจ้ามีความจริงใจจริงๆ…”
“มี! ข้ามี!” เซี่ยหมั่งซานคอแหบแห้งไปหมด
“เคราะห์ภัยครั้งนี้ใช่ว่าจะกำจัดไม่ได้ ข้าจะคำนวณให้เจ้าก็แล้วกัน หากเจ้าสามารถจ่ายได้มากพอก็คงจะรักษาชีวิตของเจ้าเอาไว้ได้ ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยวางแผนกันใหม่หลังจากหายนะนี้ผ่านพ้นไปแล้วก็ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
แต่มันจุดประกายความหวังของเซี่ยหมั่งซานขึ้นมาทันที
“ตกลง! รักษาชีวิตไว้ก่อน จะต้องรักษาชีวิตเอาไว้ก่อน!” เหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าของเซี่ยห
