มั่งซาน
“ข้าคำนวณดูสถานการณ์ของเจ้าแล้วก็พบว่าความมั่งคั่งของบ้านเจ้าได้มาจากทางที่ผิด นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ ถ้าหากเจ้าต้องการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ก็ต้องดูความจริงใจของเจ้าแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม
เมื่อเซี่ยหมั่งซานได้ยินคำว่ามาจากทางที่ผิดนี้ หัวใจของเขาก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที
ปรมาจารย์รู้จริง!
ถูกต้องแล้ว ความมั่งคั่งของบ้านเขาไม่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง!
บ้านของเขาก็เป็นน้องรองที่ซื้อให้ ของกินของใช้ในบ้านก็ล้วนซื้อหามาด้วยเงินของน้องรอง…
เพียงแต่ปีนี้เขาให้เงินมาน้อยลง เขารู้สึกว่าเงินไม่พอใช้ ดังนั้นจึงได้คิดหาวิธีอื่น…
หรือว่าเขาจะได้รับผลกรรมแล้ว
เขารู้สึกเสียใจที่ทำอย่างนั้นลงไป
“ท่านปรมาจารย์ ท่านพูดมาเถอะ ตราบเท่าที่มันสามารถช่วยชีวิตข้าได้ ข้าก็จะยอมทำทุกอย่าง!” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยปาก
“หากเจ้ามีใจเช่นนี้ พลังไม่ดีนี้ก็สามารถแก้ไขได้” สีหน้าเซี่ยเฉียวเคร่งขรึมจริงจัง หากเจ้าอยากทำลายพลังไม่ดีนี้ เจ้าก็ต้องพยายามคืนของที่ไม่ใช่ของตัวเองกลับคืนไปให้มากที่สุด จำไว้ว่านอกจากเงินที่จ่ายออกไปแล้ว แม้แต่หนึ่งอีแปะทองแดงก็เก็บไว้ไม่ได้เช่นกัน แน่นอนว่า หากเจ้ารู้สึกอาลัยอาวรณ์ก็สามารถเก็บไว้เล็กน้อยได้ แต่…เคราะห์คราวนี้ก็จะรุนแรงขึ้นด้วยเหตุนี้เช่นกัน เจ้าเข้าใจหรือไม่”
เซี่ยหมั่งซานรู้สึกราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
ตอนที่
