482 ผู้สูงส่งและคนถ่อย
เขาตกตะลึงและรู้สึกทุกข์ใจไปหมด
กว่าเขาจะร่ำรวยขึ้นมาได้ ตอนนี้เขากลับต้องสละทรัพย์สินทั้งหมดออกไป? แล้วต่อไปเขาจะอยู่ได้อย่างไร!
เขานิ่งงันอยู่ตรงที่เดิม ในขณะที่ภายในหัวสับสนปั่นป่วนไปหมด
หลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยปาก “ปรมาจารย์…หากข้าให้น้องสามของข้าได้หรือไม่ ให้เขาช่วยข้าเก็บเอาไว้ก่อน”
เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “ไม่ได้ ชีวิตของเจ้ามีผู้สูงส่งอยู่คนหนึ่งและมีคนถ่อยอยู่คนหนึ่ง หากดูให้ดีๆ ความช่วยเหลือจากผู้สูงส่งของเจ้านั้นกำลังจะหมดไปแล้ว แต่คนถ่อยผู้นั้นบัดนี้ราวกับพระอาทิตย์เที่ยงวัน ต้องสละทรัพย์สมบัติของเจ้าให้ผู้สู่งส่งจึงจะดีที่สุด แต่ถ้าเจ้าสละให้คนถ่อยผู้นั้น ครั้นเจ้าผ่านพ้นภัยพิบัตินี้ไปแล้ว เจ้าจะไม่เหลืออะไรเลย จุดจบจะต้องอนาถ!”
ราวกับฟ้าผ่าอยู่ในหูเขา มันดังสะเทือนเลือนลั่น
ภาพของผู้สูงส่งและคนถ่อยปรากฏขึ้นในใจของเซี่ยหมั่งซานเองโดยอัตโนมัติแล้ว
ผู้สูงส่งจะต้องเป็นเซี่ยหนิวซานแน่นอน
ถึงอย่างไรที่เขามีเงินขึ้นมาได้ก็เพราะเซี่ยหนิวซาน
คนถ่อยนี่เล่าเป็นใคร หรือว่าจะเป็นน้องสาม
ทันทีที่เกิดความคิดเช่นนี้ออกมามันก็หยั่งรากและแตกหน่อจนไม่สามารถดึงออกมาได้อีกต่อไป เขาคิดอย่างรอบคอบและรู้สึกว่าสิ่งที่ปรมาจารย์พูดนั้นสมเหตุสมผล
น้องสามของเขาเป็นคนโลภ หากเขาให้ทรัพย์สินทั้งหมดของเขากับน้องสาม หลังจากที่เขาผ่านพ้นภัยพิบัตินี้ไปได้เแล้ว น้องสามจะต้องไม
