่ยอมคืนทรัพย์สมบัติให้เขาอย่างแน่นอน?!
ใช่แล้ว คนถ่อยก็คือเขา!
“แล้วหากข้าให้แก่ผู้สูงส่งคนนี้ ต่อไปผู้สูงส่งจะคืนให้ข้าหรือไม่” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างน่าสงสาร
เซี่ยเฉียวนับนิ้วคำนวณ “เคราะห์กรรมของเจ้าจะคงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อผ่านไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ตราบใดที่เจ้าสามารถดึงผู้สูงส่งคนมาเป็นพวกได้ เจ้าก็จะสามารถกลับมาได้อีก”
เซี่ยหมั่งซานเข้าใจแล้ว
เวลานี้น้องรองเย็นชากับเขาแล้ว พอเขาคืนเงินให้ และทำให้น้องรองรู้ว่า ในใจของเขาเงินทองไม่ได้สำคัญไปกว่าความสัมพันธ์พี่น้อง เช่นนี้แล้วน้องรองก็จะเปลี่ยนใจกลับมาดีกับเขายิ่งกว่าเดิม!
“ปรมาจารย์ แล้ว…ทรัพย์สินที่คนถ่อยแย่งชิงมาจะมีผลอะไรกับข้าหรือไม่ จริงสิ เหตุใดข้ากับคนถ่อยทำเรื่องไม่ดีเหมือนกัน แต่คนถ่อยผู้นั้นไม่ได้รับผลกรรมด้วยเล่า!” เซี่ยหมั่งซานยิ่งคิดก็ยิ่งไม่มีความสุข
เขาและน้องสามต่างก็เอาเงินมาจากน้องรองเหมือนกัน เหตุใดน้องสามจึงไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่น้อย!
“พ่อแม่เดียวกันถูกไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างลึกลับ
“ใช่ ใช่ ใช่!” เซี่ยหมั่งรีบพยักหน้า ปรมาจารย์เทพจริงๆ!
“บางครั้งพี่น้องร่วมอุทรเหล่านี้ก็ส่งเสริมเติมเต็มซึ่งกันและกัน และมีบางครั้งที่ขัดกันเอง ถึงอย่างไรบุญวาสนาของพวกเจ้าก็มาจากมารดาคนเดียวกัน” เซี่ยเฉียวมีสีหน้าจริงจัง “แต่ข้าเห็นว่าผู้สูงส่งในชีวิตของเจ้านี้กลับมีวาสนาเชื่อมโยงกัน จึงได้สามารถช่วยเหลือให้เจ้าร่ำรวย
