อย่างหนักก็หันไปมองเจ้าของร้านด้วยความสงสัย
ตลอดเวลาที่ผ่านมา แขกที่เข้ามาในร้านแทบทุกคนพอใจจะอย่างมาก มีน้อยมากที่จะไม่พอใจเช่นนี้
ยิ่งกว่านั้น เมื่อคนทั่วไปได้รับคำตอบที่ช่วยคลี่คลายของปรมาจารย์ พวกเขาก็จะไม่สับสนและลังเลอีกต่อไปราวกับว่าพวกเขามีโคมไฟนำทางกระนั้น
เหตุใดคนผู้นี้จึงได้กลับกันเล่า
“หลังจากนี้สามวัน คนผู้นี้จะต้องกลับมาใหม่แน่ พอถึงเวลานั้นเจ้าไม่ต้องห้ามเขา” เซี่ยเฉียวสั่งความผู้ดูแลไว้เล็กน้อย
ผู้ดูแลร้านงุนงงอยู่บ้าง แต่เขาก็พยักหน้าตอบรับคำของนาง
เซี่ยเฉียวกลับไปที่ประตูหลัง แล้วขึ้นนั่งบนรถม้า จากนั้นจึงถอดหมวกคลุมหน้า และไปสำนักศึกษาเพื่อเข้าเรียน
พอเซี่ยเฉียวกลับมาถึงบ้านในเวลาเย็น นางก็เรียกเซี่ยผิงกั่งให้มาหา
“ได้ยินมาว่าเจ้ามีเพื่อนที่สำนักศึกษาไม่น้อย? ไม่เลวนี่ เก่งกว่าเด็กน้อยสองคนนั่นอีก ไปเรียนมาตั้งนานขนาดนี้ อย่าว่าแต่เพื่อนสักคนเลย แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ยังไม่ได้เอากลับมาด้วย!” เซี่ยผิงกั่งเต็มไปด้วยความรังเกียจ
บิดาผู้โง่เขลาของเขาเคยพูดบางอย่างเอาไว้ไม่มีผิด
แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะเป็นเด็กขี้ขลาด แต่ใบหน้านี้ของนางก็เป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลเซี่ยได้ ยิ่งไปกว่านั้นนังหนูนี่ก็ยังเก่งกาจมากอีกด้วย
“พี่ชายใหญ่ ข้าก็ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้นหรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ
หลังจากคดีใหญ่ของตระกูลโจว เซี่ยผิงกั่งแทบจะกลายเป็นยมบาลในสายตาของคนอื่นแล้ว
เซี่ยผิงกั่งเองก็ย
