นมามีคนหัวเราะเยาะนางว่าเป็นแม่ไก่ที่ไม่วางไข่ตั้งมากมายเท่าไร มีกี่คนที่บอกว่านางครองตำแหน่งพระชายาแต่กลับไม่ทำหน้าที่จนสุดความสามารถ จนนางให้กำเนิดลูกออกมาได้ในที่สุด คนอื่นก็พูดอะไรอีกอย่างนั้นหรือ
บอกว่านางมีลูกตอนแก่ กระทั่งยังมีคนสงสัยว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของนางเลย…
หลายปีที่ผ่านมานางต้องแบกรับมามากเกินไปแล้ว
ตอนที่นางยังเป็นสาว นางคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองจึงมีลูกไม่ได้!
ตอนนี้นางรู้แล้ว ในที่สุดนางก็ได้รู้แล้ว!
มันกลับเป็นเพราะว่าคนอื่นเกลียดชังนางอย่างไม่มีสาเหตุ!
“ปรมาจารย์โม่…ท่านส่งจื่อจู๋ไปเถอะ ข้าไม่โทษนาง แต่ข้าก็ไม่สามารถยกโทษให้นางได้เช่นกัน” พระชายาผู้ชราถอนหายใจ ดวงตาของนางแดงก่ำ “ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่คลายข้อสงสัยให้ข้า”
นางรู้ว่าจื่อจู๋จงรักภักดี
ทว่านางก็มีโอกาสที่จะพูด แต่นางกลับไม่พูดออกมา
“ไม่ใช่ข้าที่คลายข้อสงสัยให้ท่าน แต่ข้าจะนำคำพูดของท่านไปบอกกับนาง” เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดอะไรมากอีก วันนี้นางเหนื่อยมาก และหมดแรงแล้วในขณะนี้
เซี่ยเฉียวออกจากจวนอ๋อง และพา…วิญญาณทั้งสี่ออกไปด้วย
นอกจากวิญญาณชายก่อนหน้านี้แล้ว ยังมีวิญญาณอีกสองตนที่จื่อจู๋ฝึกจนว่าง่ายมาหลายปีแล้ว พวกนางรู้สึกเบื่อที่จะอยู่ต่อจึงอยากออกไปพร้อมกันกับพี่น้องคนอื่น
เซี่ยเฉียววางขวดกระเบื้องที่บรรจุวิญญาณพวกนางทั้งหมดไว้ที่หอส่องชะตา
ตกกลางคืนนางก็พักค้างอยู่ที่หอส่องชะตานั้นเอง
เช้าตรู
