างจะต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าข้าเสียอีก” วิญญาณชายคิด
เขาเข้าใจแล้วว่าน้องภรรยาของเขาจะเป็นแมลงที่คอยดูดเลือดไปตลอดชีวิต และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะสลัดเขาออกไป
ส่วนภรรยาของเขา เขาก็ขอให้นางสับสนเลอะเลือนไปตลอดชีวิต และมีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นจนตาย
แต่หากวันหนึ่งนางตาสว่างขึ้นมา
นางก็จะต้องนึกเสียใจภายหลัง
เสียใจที่ต้องเสียสามีและลูกไป และเสียใจที่พลาดวันดีๆ ที่นางควรมี เมื่อนั้นนางจะต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิตและจะไม่มีวันหลุดพ้นได้เลย
เมื่อคิดได้อย่างนี้วิญญาณชายก็ดูสว่างขึ้นอีกหน่อย
ไอแค้นเล็กน้อยนั้นหายไปหมดแล้ว
เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางหยิบขวดกระเบื้องออกมาแล้วเก็บวิญญาณของเขา
“ท่านปรมาจารย์?” พระชายามีสีหน้าเป็นกังวล นางรีบให้คนยกน้ำชามาให้เซี่ยเฉียวถ้วยหนึ่งทันที
มือของเซี่ยเฉียวสั่นเทา นางรับถ้วยชามาดื่มลงไปสองอึก ก่อนจะเงยหน้ามองพระชายาแล้วยิ้ม “ให้ท่านเห็นเรื่องน่าอายเสียแล้ว ไม่ทราบ…ท่านมีชาโสมหรือไม่ อันนั้นจะดีกว่าชานี้”
“…” พระชายาพยักหน้าและสั่งให้คนไปเตรียมทันที
เซี่ยเฉียวก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ง่ายสำหรับนาง
ให้นางทุบตีคนนั้นก็ได้อยู่ ก็แค่เหนื่อย มันช่วยไม่ได้ที่ร่างกายของนางอ่อนแอ
นางจะหายใจไม่ออก
ต้าสยงก็กำลังพักผ่อนเช่นกัน เซี่ยเฉียวนำหนอนแห้งถุงเล็กๆ ออกมาจากย่ามสะพายไหล่อย่างยากลำบาก แล้ววางไว้ข้างหน้ามัน “ทำได้ดีมาก”
ไฟโทสะอันแรงกล้าของจ้าวซวีจือพุ่งเข้าไปแผดเผานา
