ง
ราวกับจะกลืนกินนางเข้าไปกระนั้น
ต้าสยงเริ่มกินหนอนแห้ง มันเต็มไปด้วยจิตวิญญาณและพลังการต่อสู้ เซี่ยเฉียวไออย่างรุนแรงออกมาสองครั้ง นางเริ่มแสดงละครด้วยการหันไปพูดกับจ้าวซวีจือ “เจ้า เจ้าเด็กน้อยนี่ ทำไมถึงได้ แค่กๆ ถึงได้ไม่รู้ความเช่นนี้ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้อาวุโส เจ้าลงไม้ลงมือกับข้าได้อย่างไร”
จ้าวซวีจือคิดจะลงไม้ลงมือกับนาง แต่เขาไม่รวดเร็วพอ
อีกอย่าง นางทำเสร็จแล้วก็หนี ไม่ได้เสียเปรียบเขา
เซี่ยเฉียวเอาเปรียบจ้าวซวีจือได้ นางเองก็รู้สึกว่าตนเองมีความสามารถเพิ่มขึ้น
หากวันหนึ่งข้างหน้าเลือดลมของนางดีแล้ว นางจะต้องซัดเขาจนลงไปนอนกองอยู่กับพื้นได้โดยไม่เหนื่อยหอบเช่นนี้แน่!
ในใจเซี่ยเฉียวคิดเหลวไหลไปเรื่อย แต่ใบหน้าของนางกลับแสดงความปวดใจ และยังคงความลึกลับคาดเดาไม่ได้ไว้เหมือนเดิม
“เจ้าทำให้ข้าอับอาย!” น้ำเสียงของจ้าวซวีจือแหบแห้งและเต็มไปด้วยโทสะ
“แค่กๆ…” เซี่ยเฉียวยังคงไอต่อไป “ต่อให้ข้าตีเจ้า แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ก็เหมือนกับ แค่กๆ…ก็เหมือนกับที่เจ้ารังแกผู้ชายคนนั้น เขาเองก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้แม้แต่น้อยมิใช่หรือ เจ้าทำคนอื่นได้ แต่ไม่ยอมให้คนอื่นเอาคืนหรือ ข้าบอกแล้วว่าวันนี้ข้ามาเพื่อทวงความยุติธรรมให้คนผู้นั้น”
ตอนที่ 472 ทุกอย่างที่ปรมาจารย์ทำล้วนถูกต้อง
พระชายารู้สึกว่าปรมาจารย์โม่ผู้นี้เป็นคนที่เข้าถึงได้ง่ายมาก
ดูสิ เพื่อเห็นแก่คนธรรมดาคนหนึ่ง นางกลับทุ่มเทถึงขนาดนี้
