ไปยังจะทำความผิดเช่นนี้อีกหรือไม่”
สายตาของจ้าวซวีจือเย็นชา
ราวกับเขากำลังมองดูคนตายอยู่กระนั้น
เซี่ยเฉียวไม่ได้กลัวเขา นางยังคงนั่งหลังตรงอย่างมั่นคง
“ไม่แล้ว” จ้าวซวีจือกัดฟันตอบ
“ดี” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ข้าต้องการให้เจ้าทำเรื่องหนึ่ง ข้าจะเชิญวิญญาณออกมา และเปิดแท่นบูชาทำพิธี หากเจ้ามีความจริงใจอยู่ในหัวใจ เพียงแค่คุกเข่าคำนับสี่ครั้ง แล้วบอกพูดสิ่งที่อยู่ในใจของเจ้าออกมาก็พอแล้ว”
พระชายารู้สึกว่าเรื่องนี้ออกจะลำบากเล็กน้อย
ว่ากันตามหลักแล้ว เขาทำให้พ่อลูกทั้งสองเสียชีวิต การโขกศีรษะก็นับว่าสมควรแล้ว เพียงแต่แต่ไหนแต่ไรมาจ้าวซวีจือ…หยิ่งผยอง เกรงว่าเขาคงไม่ยอม
“จะให้ข้าโขกศีรษะให้วิญญาณ?” จ้าวซวีจือยิ้มเยาะออกมาทันใด “ปรมาจารย์โม่ ท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่ คนผู้นั้นก็แค่ชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น!”
“ตอนนี้เจ้าก็เป็นคนธรรมดา หนึ่ง เจ้าไม่มีตำแหน่งราชการ สอง ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ ให้เจ้าโขกศีรษะไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก
วิญญาณชายพยักหน้า
เขาแค่ต้องการเห็นท่าทีของเขาเท่านั้น หากผู้สูงศักดิ์คนนี้ยอมตกลง ก็ไม่จำเป็นจะต้องให้เขาโขกศีรษะจริงๆ หรอก
จ้าวซวีจือหัวเราะออกมาทันที “ท่านปรมาจารย์โม่ช่างล้อเล่นเก่งนัก เรื่องโขกศีรษะนี้ข้าไม่สามารถยอมรับได้ ฟ้าดินฮ่องเต้บิดามารดาข้าโขกศีรษะให้ได้ แต่คนอื่นไม่ได้”
ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่นที่ว่านั้นยังเป็นแค่คนชั่วที่ไร้ประโย
