ม่ และเริ่มต้นชีวิตใหม่
พระชายานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านปรมาจารย์โปรดรอสักครู่ ข้าจะให้คนไปเรียกเด็กคนนั้นมา”
ในใจพระชายาเองก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง
นางเคยคิดว่าจ้าวซวีจือทำเรื่องต่างๆ ด้วยความเหมาะสม แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อมาถึงเมืองหลวงเขาจะก่อปัญหาเช่นนี้
อีกฝ่ายเป็นชาวบ้านธรรมดา หากนางไม่ยอมรับอย่างหัวเด็ดตีนขาด ครอบครัวของผู้เคราะห์ร้ายก็ไม่อาจทำอะไรจ้าวซวีจือได้
เพียงแต่ว่านางและท่านอ๋องจุดธูปไหว้พระมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก นางมักจะเชื่ออยู่เสมอว่าที่นางไม่มีลูกเป็นเพราะนางยังสะสมบุญไม่พอ ภายหลังนางทำความดีต่อผู้อื่นต่อเนื่องนานหลายปี สวรรค์จึงเมตตาส่งบุตรชายมาให้ตอนที่นางอายุเกือบจะห้าสิบปีแล้ว จะเห็นได้ว่าจิตใจที่มีความดีเป็นที่ตั้งนี้มีประโยชน์
ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้ปรมาจารย์ก็มาที่นี่ด้วยตนเอง หากนางไม่สนใจใยดี นางก็กลัวว่าผลกรรมจะตกแก่ลูกของนางเอง
พระชายารีบให้พ่อบ้านไปเชิญเขามาทันที
องค์ชายน้อยที่กำลังนั่งอย่างว่าง่ายเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเฉียวพลางเอ่ยถาม “พี่ชายใหญ่ทำอะไรผิดไปหรือไม่”
“อืม” เซี่ยเฉียวแค่นเสียงตอบเบาๆ
“พี่ชายใหญ่ไม่ค่อยจะมีความสุขนักช่วงนี้ บางทีเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้” องค์ชายน้อยเอ่ย
เซี่ยเฉียวหันหน้าไปมองเขา “ทำผิดก็คือผิด ไม่เกี่ยวอะไรกับตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เจ้าหนูน้อยเข้าใจหรือไม่”
ดูเหมือนองค์ชายน้อยจะกลัวนางเล็กน้อย เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็
