พยักหน้าอย่างขี้ขลาด
“เช่นนั้น…ท่านเห็นวิญญาณได้ใช่ไหม” องค์ชายน้อยอดถามขึ้นมาไม่ได้
ท่านแม่บอกเขาแล้วว่า เป็นเพราะปรมาจารย์ท่านนี้มองเห็นว่าเขามีวิญญาณติดตามตัวอยู่ นางจึงสามารถช่วยเขาไว้ได้
“นั่นเรียกว่ารู้แจ้งหยินและหยาง” เซี่ยเฉียวแก้ไขคำพูดของเขาให้ถูกต้อง
องค์ชายน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจะให้เงินท่าน ท่านช่วยถามวิญญาณให้หน่อยได้ไหมว่า ก้อนหิมะที่ข้าเลี้ยงไว้อยู่ที่ไหน”
“อวี้เอ๋อร์ อย่าได้เสียมารยาท” พระชายารีบห้ามเขาทันที จากนั้นก็อธิบายแทนลูกชาย “เจ้าก้อนหิมะนี้เป็นจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งที่เราพบเข้าระหว่างเดินทางมาเมืองหลวง ทั้งเนื้อทั้งตัวของมันปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ดูดีอย่างมาก เพียงแต่พอเรามาถึงเมืองหลวง ลูกชายของข้าป่วยหนักต้องรักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์ จึงไม่ได้มีแรงจะเล่นกับมัน จู่ๆ วันหนึ่งมันก็ไม่รู้หายไปไหนแล้ว หาอย่างไรก็ไม่เจอ หากจิ้งจอกน้อยตัวนี้หลุดออกไปข้างนอกจวนอ๋อง ข้างนอกมีคนมากมายขนาดนั้น มันคงรอดยาก”
“มันหายไปในจวนอ๋องหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ใช่แล้ว จิ้งจอกตัวนั้นถูกเก็บมาจากข้างนอก ข้ากลัวว่าตัวมันจะสกปรก แล้วจะทำให้ลูกชายของข้าป่วยหนักขึ้น ดังนั้นจึงไม่ได้พามันไปที่คฤหาสน์ด้วย” พระชายาพยักหน้า
จิ้งจอกน้อยตัวนั้นเข้าใจภาษามนุษย์มาก ทุกวันมันจะอยู่ที่เรือนใหญ่ น้อยมากที่จะวิ่งไปไหนมาไหน
ตอนที่ 468 อึดอัดยิ่งกว่าเดิม
เรื่องตามหาจิ้งจอกนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเซี่ย
