เฉียว ในเมื่อวันนี้นางมาที่จวนอ๋อง และขอให้พระชายาออกหน้ามอบจ้าวซวีจือออกมา นางจะตอบแทนบ้างก็เป็นการสมควรแล้ว
ด้วยเหตุนี้นางจึงพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ประเดี๋ยวข้าพูดคุยกับพี่ชายใหญ่ของเจ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าหานะ”
องค์ชายน้อยท่าทางมีความสุขขึ้นมาก
เซี่ยเฉียวมององค์ชายน้อยผู้นี้แล้ว นางก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเหตุใดหนิงเป่ยอ๋องจึงได้รักใคร่เอ็นดูลูกชายคนเล็กเช่นนี้
ต้องรู้ว่าจ้าวซวีจือเองก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวมาหลายปี หนิงเป่ยอ๋องเองก็ไม่ใช่คนที่ไร้หัวใจ ตามสามัญสำนึกแล้ว จ้าวซวีจือในฐานะลูกชายคนโตได้เปรียบกว่าอย่างแน่นอน หนิงเป่ยอ๋องก็ควรจะให้ความสำคัญกับเขามากกว่า
แต่ดูตอนนี้สิ ระหว่างลูกชายคนโตกับลูกชายคนเล็กใครน่ารักมากกว่ากัน เรียกได้ว่าเห็นได้อย่างชัดเจน
องค์ชายน้อยผู้นี้ดูน่ารัก ฉลาดและว่าง่าย ซึ่งย่อมทำให้คนรักชอบได้มากกว่า
“ลูกชายของข้าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ถ้าหากตอนนี้เขารู้ว่าตนเองทำให้คนอื่นต้องตาย เขาก็คงจะเสียใจมาก ปรมาจารย์ ท่านว่า เรื่องนี้ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว หากซวีจือยอมรับผิดอย่างจริงใจ ก็ขอให้เรื่องนี้แล้วไปได้หรือไม่” พระชายาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย
นางเองก็จนใจที่ลูกชายของนางทำผิดไป แต่เดิมทีเขามีเจตนาที่ดี
สามีของนางมีทายาทน้อย คงไม่สามารถให้จ้าวซวีจือชดใช้เรื่องนี้ด้วยชีวิตได้?
พระชายาก็รู้ว่าความคิดของนางดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่สิ่งที่นางพูดคือความจริง
เซี่
