ยเฉียวยิ้ม “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความจริงใจ หากเขาจริงใจและส่งวิญญาณตนนี้ไปเกิดใหม่ มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่หากเขาไม่ใส่ใจเรื่องนี้ ข้าก็ไม่สามารถบอกได้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร”
วิญญาณมีความแค้นอยู่แต่เดิม หากไม่คลี่คลายความคับข้องใจเสียก่อน แล้วบังคับส่งเขาไปเกิดใหม่ นางเองก็จะเปลืองพลังมาก และจะไม่เป็นผลดีต่อวิญญาณด้วย!
นางทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อคลี่คลายสิ่งที่วิญญาณยึดมั่นถือมั่นอยู่
เมื่อพระชายาได้ยินดังนั้น นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “นั่นไม่น่าจะเป็นปัญหา รบกวนปรมาจารย์ช่วยบอก…วิญญาณตนนั้นทีว่า ต่อไปข้าจะดูแลอย่างเข้มงวด และถ้าเขามีความปรารถนาอื่นใดอีก จวนอ๋องจะพยายามเพื่อทำให้เขาให้สำเร็จ”
เมื่อวิญญาณชายได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ดีขึ้นมาก
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้คาดหวังว่าพระชายาจะเข้าใจอะไรง่ายๆ เช่นนี้
“ขอแค่เขาขอโทษข้าอย่างจริงใจ ข้าจะละทิ้งความขุ่นเคืองและจากไปโดยไม่ทำให้พวกเขาต้องลำบาก” วิญญาณชายพูดกับเซี่ยเฉียวอย่างเคอะเขินเล็กน้อย
ใครจะไม่อยากไปเกิดใหม่ไวๆ ให้เขาลอยไปลอยมาอยู่บนโลกไปนี้ก็ใช่ว่าจะมีประโยชน์อะไร
เซี่ยเฉียวพยักหน้า
สิ่งที่นางกังวลอยู่ตอนนี้ก็คือ จ้าวซวีจือไม่สามารถโกหกวิญญาณตนนี้ได้
ไม่นานนักจ้าวซวีจือก็มาถึง
เขาดูหม่นหมองไปเล็กน้อย รอยแผลส่วนใหญ่บนใบหน้าของเขาหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงไม่กี่รอยเท่านั้น เขาดูว่างเปล่าขึ้นมากเมื่อเห็นพระชายาในเวล
