านี้ ก่อนจะแสดงความเคารพอย่างเรียบง่าย “ลูกคารวะท่านแม่”
พระชายาถอนหายใจเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของเขา
เด็กคนนี้มีเรื่องบาดหมางกับใครไม่ว่า ดันไปมีเรื่องกับรัชทายาท นี่ไม่ใช่การสร้างปัญหาให้ตัวเองหรอกหรือ
“ปรมาจารย์โม่มาวันนี้ ท่านบอกว่าเจ้าทำร้ายคนจนถึงแก่ความตาย และคนคนนั้นไม่สามารถไปเกิดได้ ช่างน่าสงสาร ดังนั้นจึงขอให้เจ้าให้ความร่วมมือ เพื่อปรมาจารย์จะได้คลี่คลายความคับข้องใจให้คนผู้นั้นไปเสีย”
จ้าวซวีจือเงยหน้ามองโม่ชูเซิง “ข้าไปทำร้ายคนตอนไหน”
เซี่ยเฉียวเล่าเรื่องราวของวิญญาณชายอีกครั้ง
หลังจากที่จ้าวซวีจือฟังจบแล้ว เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง “เอาล่ะ ซวีจือล่วงเกินให้ขุ่นเคืองไปแล้ว ข้าไม่ควรออกหน้าแทนผู้หญิงคนนั้น ต่อไปข้าจะใส่ใจให้มากขึ้น จะได้ไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเดือนร้อนอีก”
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในขณะที่วิญญาณก็สับสนอยู่ครู่หนึ่ง
คำขอโทษนี้ตรงไปตรงมามาก เขาควรจะมีความสุขมากสิ แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้เขากลับรู้สึกอึดอัดในหัวใจอย่างมาก ถึงขั้นรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าเดิมอีก
