ทั้งยังลงโทษแล้ว ดุด่าก็แล้ว จึงได้ปล่อยผ่านไป
ส่วนของสกปรกอื่นๆ ที่อยู่ในห้องของลูกชายนางก็ได้รับการตรวจสอบที่มาที่ไปจนชัดเจนแล้วว่า ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับจ้าวซวีจือ
เป็นพ่อบ้านคนหนึ่งหากำไรจากการซื้อของเล่นมาจากคนอื่นในราคาถูก แล้วจึงนำมันมามอบให้กับลูกชายของนางด้วยหวังเงินรางวัล
พระชายามองเซี่ยเฉียวด้วยใจกังวล
เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก “ข้ามาครั้งนี้ก็เพื่อชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง”
พระชายาไม่เข้าใจ
“เมื่อสองสามเดือนก่อน ตอนที่พวกเดินทางเข้ามาในเมืองหลวงจ้าวซวีจือเคยช่วยผู้หญิงคนหนึ่ง และลงโทษสามีของนาง พระชายาทราบหรือไม่” เซี่ยเฉียวถาม
เมื่อพระชายาได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า “ข้าทราบดี ตอนนั้นเด็กคนนั้นตั้งใจทำเรื่องดีๆ เสด็จพ่อของเขาก็พึงพอใจมากเมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงไม่ได้ห้ามอะไร หลังจากนั้น เรื่องนี้ก็เป็นที่รู้กันทั่วในเมืองหลวง ผู้คนต่างก็พูดกันว่าเขาใจดีมีเมตตา”
เวลานั้นวิญญาณที่อยู่ข้างกายเซี่ยเฉียวก็กระสับกระส่ายขึ้นมาเล็กน้อย
ดวงตาของเขาเป็นสีแดง และเลือดไหลหยด
ใจดีมีเมตตา เพราะความใจดีมีเมตตานี่แหละที่ให้เขาสูญเสียลูกชายไป!
หากไม่ใช่เพราะเขาถูกผู้สูงศักดิ์คนนี้ขังไว้ ลูกชายของเขาก็คงจะไม่ไร้ที่พึ่ง ถูกคนอื่นข่มเหงรังแก และคิดไม่ตกจนต้องจบชีวิตตัวเอง!
อีกอย่าง……
ตอนที่เขาทะเลาะกับภรรยาก็คิดที่จะหย่าขาดจากนางแล้ว ถึงอย่างไรผู้หญิงคนนั้นก็เอาเงินสำหรับการเล่าเรียนของลูกชายเขาไป เขาท
