ียงของเซี่ยเฉียวไม่ได้จำกัดอยู่แต่ในเรือนคงกู่เท่านั้น ในสำนักศึกษานางยิ่งโดดเด่นไม่เหมือนใครทั้งนั้น
นางเป็นคนที่อาจารย์เซียวอยากรับเป็นศิษย์แต่ก็ทำไม่ได้ ในสายตาของคนอื่น เทียบกับศิษย์ตัวจริงอย่างฉู่เจี้ยนแล้ว นางยังเก่งกาจกว่ามาก
อย่างไรเสียฉู่เจี้ยนนั่นก็กราบอาจารย์สำเร็จเพราะมีหยก! ไม่เหมือนกับเซี่ยเฉียว!
เดิมทีไม่มีใครคิดว่าเซี่ยผิงไหวจะกราบอาจารย์ได้สำเร็จ
แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว แทบทุกคนที่ได้เห็นเซี่ยผิงไหวก็อดไม่ได้ที่จะให้กำลังใจเขาเล็กน้อย
“คุณชายรองเซี่ย เจ้าเป็นน้องชายแท้ของเซี่ยเฉียวก็น่าจะมีความสามารถไม่ต่างกับนางมาก ขอแค่เจ้าสงบจิตใจและพยายามให้มากเข้าไว้ อาจารย์เซียวจะต้องยอมรับเจ้าเป็นศิษย์แน่!”
คำพูดให้กำลังใจเช่นนี้เขาได้ฟังวันหนึ่งไม่รู้ตั้งกี่รอบ
เขากลัวจนไม่กล้าไปชั้นเรียนแล้ว
เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้ของเขาล้วนแต่บ้าไปแล้ว!
ไม่ว่าคำพูดดีๆ หรือไม่ดีก็พูดออกมาได้ทั้งนั้น!
ก่อนหน้านี้คนที่พูดว่าเขาไร้ประโยชน์ก็คือพวกเขา ตอนนี้คนที่ชมว่าเขาฉลาดก็เป็นพวกเขาเช่นกัน!
ที่แย่ไปกว่านั้น แม้แต่อาจารย์เซียวบ้านั่นก็เรียกเขาเข้าไปพูดด้วยด้วยท่าทีขมขื่น “เจ้าได้รับคำชี้แนะจากพี่สาวของเจ้าตอนอยู่ที่บ้าน?”
“…” เซี่ยผิงไหวงุนงงก่อนจะส่ายศีรษะอย่างแรง
“พี่สาวของเจ้าฉลาดมาก เจ้าควรจะเรียนรู้เพิ่มเติมจากนาง” อาจารย์เซียวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เจ้าคอยฝนหมึกให้ข้ามาระยะหนึ่งแล้ว
