เจ้าเห็นว่าเหมาะสมเมื่อไรก็ให้คุกเข่าลง แล้วยกน้ำชาให้ข้าเพื่อกราบอาจารย์ก็ได้แล้ว” อาจารย์เซียวทอดถอนใจ
“อา? กราบอาจารย์?” เซี่ยผิงไหวตอบออกไปโดยสัญชาตญาณ หลังจากที่เขาได้สติจึงรีบเผ่นไปที่โต๊ะ แล้วกุลีกุจอนำน้ำชามาถ้วยหนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลง “อาจารย์ดื่มชา!”
จะต้องให้เร็วเข้าไว้ก่อน หากอาจารย์เซียวคนนี้กลับคำขึ้นมาเล่า จะทำอย่างไร!
เส้นเลือดบนหน้าผากของอาจารย์เซียวเต้นกระตุกไม่หยุด
เขาระงับอารมณ์แล้วดื่มชา
“อย่าได้อวดดี ต่อไปเจ้าจะต้องเคารพอาจารย์ มีคุณธรรมจรรยา และปฏิบัติต่อเพื่อนนักเรียนของเจ้าด้วยความเมตตา ถ้าหากเจ้าทำผิด ข้าจะเข้มงวดขึ้นกว่าแต่ก่อนอีก!” อาจารย์เซียวเอ่ยอีกครั้ง
เซี่ยผิงไหวหน้ามุ่ยและพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
เขาอึดอัดใจมาตั้งนานขนาดนี้ ตอนนี้เขากราบอาจารย์สำเร็จแล้ว ยังจะไม่ให้เขาโอ้อวดอีกหรือ
ช่างเถอะ ถึงอย่างไร ต่อให้เขาจะโอ้อวดขึ้นมาก็ตาม คนอื่นก็คงจะคิดว่า เขาได้ในสิ่งที่ต้องการก็เพราะบุญบารมีของพี่สาว…
แต่……
เดิมมันก็เป็นความพยายามของพี่สาวเขาอยู่ดี!
พี่หญิงใหญ่เป็นดาวนำโชคของเขาจริงๆ แม้การกราบอาจารย์จะลำบากลำบนมาก แต่ก็ดูมีหน้ามีตาดี!
