ตอนที่ 105 ภัยหิมะตกหนักสาหัสเกินไปหรือไม่ เจียงฉางเชิงเก็บใบหยกเกล็ดทองเข้าไปในแหวนมหาวิญญาณ
เขาหันมองไปทางนี้ ทำเอาไป๋จีตกใจตัวสั่นเพิ่ม มันกุลีกุจอคลานเข้ามาใกล้ อ้อนวอนว่า“ท่านนักพรต บ่าวเหนื่อยเหลือเกิน พรุ่งนี้ค่อยกวาดต่อเถิด”
มันกวาดหิมะเท่าไร หิมะก็ตกลงมาเท่านั้น ประหนึ่งฟ้าดินจงใจกลั่นแกล้งมันเจียงฉางเชิงพยักหน้าเบาๆ ไป๋จีราวกับยกภูเขาออกจากอก
รีบวิ่งส่ายก้นไปนอนข้างเตาหลอมโอสถ ข้างใต้เตายังมีถ่านกำลังเผาไหม้อยู่ ให้ความอบอุ่นแก่มันได้พอเพียงส่วนเจียงฉางเชิงเบือนหน้ามองไปทางเมืองหลวง
หิมะครั้งนี้ตกหนักเป็นพิเศษ หนักกว่าปีที่ผ่านมาเสียอีกดูไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง รู้สึกคล้ายจะเกิดเรื่องขึ้น
ปีเฉียนอู่ที่สามสิบเก้า หลังปีใหม่ หิมะหนักยังคงตกต่อเนื่องว่ากันว่ามากกว่าสามสิบรัฐในสี่สิบเก้ารัฐล้วนกำลังมีพายุหิมะรุนแรง
ภายในห้องทรงพระอักษร เจียงจื่ออนั่งอังไฟไปพลางเอ่ยถามไปพลางว่า“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดหิมะจึงตกหนักถึงเพียงนี้ เวลานี้โชคชะตาต้าจิ่งกำลังรุ่งเรือง ไม่ควรเป็นเช่นนี้”
หานเทียนจีนั่งอยู่ตรงข้าม มือสองข้างกำลังอังไฟเช่นกัน เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า“กระหม่อมได้ตรวจสอบแล้ว โชคชะตาต้าจิ่งยังคงอยู่ในช่วงขาขึ้น ปัญหาไม่น่าอยู่ที่ต้าจิ่ง แต่อาจอยู่ที่ทั้งใต้หล้า”
“หืม? หมายความว่าอย่างไร”
“บางทีอาจมิใช่แค่ต้าจิ่งที่กำลังมีหิมะตก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงจื่ออพลันขมวดคิ้ว ขณะนั้น องครัก
