แทบไม่ต้องเปรียบเทียบก็บอกได้ในทันทีว่าใครเป็นผู้ชนะ
จ้าวซวีจือตกตะลึงอึ้งไปทันที
“เป็นไปไม่ได้ ภาพนี้…” จ้าวซวีจือแค่อยากจะพูดว่าไม่มีทางที่เซี่ยเฉียวจะเป็นคนวาดภาพนี้
แต่เขาจำได้ว่าภาพวาดนี้ไม่เคยหลุดออกไปจากสายตาเขาเลย
ดังนั้น…ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เซี่ยเฉียวผู้นี้ชนะแล้ว และยังชนะได้อย่างหมดจดงดงามด้วย เมื่อเทียบกับภาพของนางแล้ว ภาพของเขาดูธรรมดามากอย่างเห็นได้ชัด
คนอื่นๆ ต่างก็พากันนิ่งเงียบไปหมด
ฉินหลิวแอบปิดปากของนาง และมองไปที่เซี่ยเฉียวด้วยความตื่นเต้นและความนับถือ
จ้าวซวีจือคิดถึงคำพูดของเซี่ยเฉียวในตอนแรก…
‘หากข้าชนะ เขาก็จะไม่สามารถเป็นอาจารย์ได้แล้ว?’
เมื่อครู่เขาคิดว่าเซี่ยเฉียวเป็นห่วงเขา นึกไม่ถึงว่า…
นางพยายามอย่างหนักเช่นนี้ กลับกลายเป็นว่า…เพราะไม่อยากให้เขาอยู่ที่นี่?! ทำไมเล่า
ใบหน้าที่เขียวสลับแดงของจ้าวซวีจือนั้นแสดงความอับอายอย่างยิ่งออกมา และตอนนี้หน้ากากก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
“แม่นางเซี่ย ครั้งนี้ข้ารบกวนให้เจ้าแข่งกับเขา กระนั้นก็ทำให้เจ้าลำบาก” รัชทายาทสงสารนางมากก่อนจะหันไปมองจ้าวซวีจือ “แม่นางเซี่ยสุขภาพร่างกายไม่ดี นางต้องลำบากตรากตรำเช่นนี้ เจ้าอย่าได้บิดพลิ้ว ทำให้ความตั้งใจของแม่นางเซี่ยต้องสูญเปล่า ข้าเตรียมที่จะนำภาพวาดของเจ้าและของแม่นางเซี่ยมอบให้เสด็จพ่อ เพื่อให้เสด็จพ่อด้วยทราบด้วยว่า หลายปีมานี้เจ้ากลวงโบ๋เพียงใด”
ตอนที่ 462 ภาพวาดข