องแม่นางครึ่งเซียนมีกลิ่นไอเซียน!
จ้าวเสวียนจิ่งรีบพูดขึ้นมาก่อน แต่เซียวอวี้หรงกลับรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
เขากำลังจะพูดขอให้แม่นางเซี่ยขายภาพนี้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า รัชทายาทก้าวนำหน้าเขาไปอีกแล้ว
แต่พูดถึงภาพนี้แล้ว…
ภาพวาดมีรูปแบบคล้ายคลึงกับของอาจารย์เขา ล้วนแล้วแต่สง่างาม โดดเด่น เต็มไปด้วยบรรยากาศเช่นนี้
บัดนี้จ้าวซวีจือไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆ อีกแล้ว
“วันนี้ฝ่าบาททำให้ข้าอับอาย ซวีจือจะจดจำไว้” จ้าวซวีจือเอ่ยอะไรออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปด้วยอัปยศอดสู
รัชทายาทได้ยินเช่นนั้นกลับเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโส แล้วจะคู่ควรกับตำแหน่งจวิ้นอ๋องได้อย่างไร ยังต้องได้รับการบ่มเพาะอีกมากทีเดียว”
แม้จ้าวซวีจือจะลุกออกไปแล้ว แต่เขาก็ยังได้ยินอยู่ดี
ร่างกายของเขาแข็งเกร็งเล็กน้อย
ถ้าหากวันใดวันหนึ่งรัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์ เขาก็จะไร้ที่ยืนอย่างแน่นอน!
จ้าวซวีจือแอบเก็บความเกลียดชังไว้ในใจ ในขณะที่เซี่ยเฉียวก็กำลังมองภาพวาดของตนเองพลางขมวดคิ้ว นางรู้สึกทำใจไม่ได้เล็กน้อย หากนางวาดภาพนี้ด้วยชื่ออวิ๋นเวย มันน่าจะมีค่าไม่น้อยทีเดียว แต่ตอนนี้นางคือเซี่ยเฉียว ดังนั้นอย่างมาก็คงขายได้สักร้อยตำลึง?
น่าสงสารจริงๆ นางต้องลงแรงไปไม่น้อยเลยนะ
แถมมันยังถูกรัชทายาทแย่งไปอีก
“ข้าจะไม่เอาภาพวาดของแม่นางเซี่ยไปเปล่าๆ หรอก ภาพวาดนี้ดูแล้วก็ไม่ได้ใช้ความสามารถที่มีทั้งหมด ดังนั้นข้าจะให้ราคาต่ำลง
