มาหน่อย สองพันตำลึงเป็นอย่างไร” รัชทายาทเอ่ยราวกับรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
ตอนที่พบกันครั้งแรก แค่เขาคิดจะให้นางพูดยังต้องจ่ายเงินก่อนเลย
ตอนนี้นางวาดภาพขนาดใหญ่เท่านี้แล้ว หากเขาไม่จ่ายเงิน แม่นางเซี่ยครึ่งเซียนนี้ก็คงจะแค้นเคืองเขาไปอีกสิบปี ไม่แน่อาจจะนานกว่านั้นด้วยซ้ำ
“ตกลง” เซี่ยเฉียวตอบรับอย่างร่าเริงอย่างที่คาดไว้จริงๆ
รัชทายาทยิ้มมุมปากก่อนจะม้วนภาพเก็บ และรวบขึ้นมาถือด้วยตนเองพร้อมกับภาพเหมือนเล็กๆ ที่เขาร่างไว้ตามอารมณ์ก่อนหน้านี้
สำหรับภาพวาดของจ้าวซวีจือ…เขาพูดแล้วว่าจะนำไปให้เสด็จพ่อทอดพระเนตร…เขาโยนมันลงในอ้อมแขนของโจวเว่ยจงอย่างนึกรังเกียจ
“…” โจวเว่ยจงดูน่าสงสาร
เขาเองก็อยากถือภาพของแม่นางเซี่ยครึ่งเซียนนะ!
แม่นางครึ่งเซียนนี้น่าจะเคยเห็นภูเขาเซียนมาก่อนจริงๆ สินะ? ไม่เช่นนั้นจะวาดออกมาเช่นนี้ได้อย่างไร!
โอ้ เป็นรัชทายาทก็ดีอย่างนี้เอง ยันต์ของนางก็ได้มาตั้งปึกใหญ่ ภาพวาดของนางก็ยังไม่ปล่อยให้หลุดมือไปอีก
เซียวอวี้หรงไม่ได้รีบร้อนจากไป เขามองเซี่ยเฉียว “เจ้ามีพรสวรรค์ดีมาก ข้าอยากจะรับเจ้าเป็นศิษย์ เจ้าจะยินดีหรือไม่”
เด็กสาวคนนี้เป็นอัจฉริยะ
อายุน้อยแค่นี้แต่กลับวาดภาพที่ดีเช่นนี้ออกมาได้แล้ว ไม่เลวเลยจริงๆ
อีกอย่าง นางเองก็เป็นคนที่ศิษย์พี่อยากจะดูแล
ดีอย่างยิ่งที่เขาจะรับเป็นศิษย์
คนอื่นๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
เซียวอวี้หรงแตกต่างจากจ้าวซวีจือ เขามีพรสวร
