าทมีต่อจ้าวซวีจือ
ชัดเจนแจ่มแจ้ง
“ฝ่าบาท ท่านคิดจะพูดอะไรกันแน่ หรือท่านคิดว่าแม้แต่อาจารย์ข้าก็ไม่คู่ควรที่จะเป็น” จ้าวซวีจือโมโหแล้ว
รัชทายาทสาวเท้าก้าวเข้าไป “ถูกต้อง ข้าคิดเช่นนั้น”
เขาเงยหน้ายิ้มตาหยี สีหน้าท่าทางราวกับจะเย้ยหยัน แล้วจ้าวซวีจือจะทำอะไรเขาได้ มันทำให้จ้าวซวีจือโกรธจนแทบบ้า
เซี่ยเฉียวมึนงงไปหมด
ลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้…ทำอะไรกันน่ะ
รัชทายาทกลายเป็นเด็กน้อยอย่างนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่าทางของเขาตอนนี้ราวกับมีความแค้นลึกซึ้งใหญ่โตกับจ้าวซวีจือกระนั้น
“ซวีจือทำอะไรผิดไปหรือ ฝ่าบาทจึงต้องดูหมิ่นข้าเช่นนี้” จ้าวซวีจือกำหมัดของเขา
รัชทายาทเก็บรอยยิ้มของเขาและแสดงสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “อาจารย์ของฝั่งศิษย์หญิงต้องมีคุณสมบัติอย่างไรเจ้าไม่รู้หรือ! จะต้องอายุมากกว่าสี่สิบขึ้นไปหรือไม่ก็เป็นผู้หญิงจึงจะได้ ถ้าหากเป็นผู้ชายที่อายุต่ำกว่าสี่สิบปีก็จะต้องมีความประพฤติที่ถูกต้อง ชื่อเสียงที่ชอบธรรม เจ้าเหมาะสมหรือ ด้วยความสามารถอันน้อยนิดของเจ้านี้ กลับกล้าติดสินบนผู้ดูแลให้โยกย้ายเจ้ามาที่นี่ เจ้ามีเจตนาอะไรกันแน่”
เขารู้ว่า หนิงเป่ยอ๋องเป็นคนใช้เส้นสายของตนจัดการเรื่องนี้ แต่เดิมทีผู้ดูแลสำนักศึกษาจัดให้เขาไปสอนที่ฝั่งนักเรียนชายนั้นต่างหาก
ทว่าหลังจากที่จ้าวซวีจือมาถึงแล้ว เขาก็ได้ใช้ตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงเพื่อแลกเปลี่ยนกับการมาที่นี่!
เหตุใดเขาถึงได้โกรธอย่างนั้นหรือ ถ้าหา
