เปร่ามีแรงมาถึงที่สำนักศึกษาได้แล้ว
“ฝ่าบาททรงปรีชา ข้าเองก็ไม่อยากจะถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์” เซี่ยเฉียวยืนขึ้นทำความเคารพ
จ้าวซวีจือรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินเสียงของรัชทายาท จากนั้นเขาจึงหันกลับมาด้วยอาการแข็งเกร็งเล็กน้อย และเมื่อได้เห็นท่าทางสบายๆ ของรัชทายาท ใบหน้าภายใต้หน้ากากก็วาบแววมุ่งร้าย
รัชทายาทอีกแล้ว
วันนี้เขาเหมือนกับผีอย่างไรอย่างนั้น ช่างน่ารำคาญ!
“ฝ่าบาทมาได้อย่างไร” จ้าวซวีจือเอ่ย
“อ่อ ข้า…ว่างๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยเดินเล่นไปทั่ว ได้ยินว่าเจ้ามาเป็นอาจารย์ที่นี่ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้บังเอิญทุบตีเจ้าไปเสียยกหนึ่ง เกรงว่าจะทำให้เจ้ามีรอยแผลเป็น จึงได้เอายาทามาให้เจ้า” จ้าวเสวียนจิ่งพูดจบก็หยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาทันที
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็กระจ่างแจ้งในทันที
มิน่าล่ะจ้าวซวีจือจึงได้ใส่หน้ากาก!
ทันใดนั้นความรู้สึกลึกลับก็หายวับไปทันที กลับเป็นความอยากรู้อยากเห็นเรื่องที่จ้าวซวีจือโดนทุบตีที่เข้ามาแทน
เพราะสาเหตุใดกันแน่ที่ทำให้รัชทายาทลงมือทุบตีเขา
“ฝ่าบาท!” จ้าวซวีจือทนไม่ไหวอีกต่อไป “ฝ่าบาท ข้าเป็นอาจารย์ และตอนนี้ก็กำลังมอบหมายการบ้านให้ทุกคน หากท่านมีเรื่องอะไรก็ค่อยพูดกันทีหลัง ได้หรือไม่!”
ที่นี่เป็นสำนักศึกษา ในฐานะอาจารย์แล้ว ถึงอย่างไรเขาก็ต้องขออะไรได้บ้างสิ!
