้แนะคนอื่นจริงๆ ยังถือว่าวัยวุฒิไม่พอ
จ้าวซวีจือไม่ชอบที่จะได้ยินเรื่องนี้ ราวกับว่าเขาไร้ประโยชน์จริงๆ กระนั้น
แต่เขากลับต้องพยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก “เสด็จพ่อไม่ต้องกังวล ลูกเองก็รู้ว่าลูกชำนาญเรื่องอะไร”
“ต่อให้เจ้าพอใจแม่นางเซี่ยนั่นแค่ไหนก็ไม่ควรที่จะใช้วิธีเช่นนี้ หากเจ้าเซี่ยผิงกั่งนั่นยอมให้น้องสาวของตนเองแต่งงานกับเจ้าเพราะผู้หญิงสองคนนั่น ในใจเจ้าจะรู้สึกดีหรือ” หนิงเป่ยอ๋องก็ยังคงไม่พอใจนัก
ลูกชายของเขาคิดจะแต่งงานนับเป็นเรื่องดี แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลูกชายของตนเองทำลงไป เขาก็อดกังวลใจไม่ได้
“ลูกสำนึกผิดแล้ว” จ้าวซวีจือยังคงคุกเข่าอยู่
“เจ้าบาดเจ็บได้อย่างไร” หนิงเป่ยอ๋องเปลื่ยนเรื่อง
จ้าวซวีจือนิ่งไปครู่หนึ่ง “เป็นรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ ข้าว่าเขาคงเข้าใจผิด คิดว่าข้าคิดจะซื้อตัวเซี่ยผิงกั่งเพื่อสืบการเคลื่อนไหวของเขา…”
“รัชทายาทไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยเช่นนั้น ข้าว่าเขาแค่เห็นว่าเรื่องที่เจ้าทำลงไปไม่ค่อยจะเหมาะสม จึงคิดที่จะสั่งสอนเจ้าเสียหน่อย ต่อไปเจ้าก็ระวังไว้บ้างก็แล้วกัน” หนิงเป่ยอ๋องไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งที่รัชทายาททำลงไปนั้นไม่ถูกต้อง
แม้การส่งผู้หญิงไปให้ขุนนางจะทำกันไม่น้อยก็จริง แต่เชื้อพระวงศ์ไม่ค่อยชอบใจการกระทำเช่นนี้เท่าใดนัก
ผู้หญิง…อ่อนแอ แต่เรื่องที่พวกนางทำได้กลับมีมากนัก
อีกอย่างซวีจือเองก็ไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน จู่ๆ ก็มีพฤติกรรมเช่นนี้ราวกับว่าเขาเด
