เขา ท่าทางเช่นนั้นทำให้ผู้คนอดรู้สึกผิดเล็กน้อยไม่ได้
“ฝ่าบาท เมื่อครู่เป็นเพราะข้ามองไม่ชัดเจนและไม่รู้จักเขา จึงได้…เกิดความผิดพลาด ฝ่าบาทอย่าได้โทษตัวเองเลย ต่อไปข้าจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจับมันมาให้ได้!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างจริงจัง
เขาเป็นคนที่เอาใจใส่และรับผิดชอบเรื่องงานมาตลอด
จ้าวซวีจือรู้สึกขุ่นเคืองใจ
ตนเองถูกอัดไปยกหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วเขายังต้องมาขออภัยโทษอีก!
รัชทายาทเป็นห่วงเขาต่อหน้าคนอื่น แต่ความเป็นห่วงนี้เขาจะไม่รับไว้ได้หรือ เป็นไปไม่ได้เลย!
“ฝ่าบาทได้โปรดลงโทษข้า” จ้าวซวีจือคุกเข่าลงยอมเอ่ยออกมาแต่โดยดี
หากเขาไม่ยอมรับ แล้วเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงหูเสด็จพ่อ เขาจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ออกจากบ้านก็ทำลายเรื่องใหญ่โตอย่างนี้ขึ้นมาทันที!
แต่ทั้งๆ ที่คนที่ควรจะอยู่ที่นี่น่าเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เหตุใดจึงกลายเป็นรัชทายาทกับเซี่ยผิงกั่งไปเสียได้!
“ซวีจือ เจ้านั้นนับเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า แม้จะทำผิด แต่ข้าจะลงโทษเจ้าได้อย่างไรเล่า รีบลุกขึ้นเถอะ แม้เมื่อครู่คุณชายเซี่ยจะล่วงเกินเจ้าไป แต่เขาก็ไม่ได้มีเจตนา เป็นข้าที่สั่งเขาเอาไว้ว่า ทันทีที่เห็นคนร้ายก็ให้จับตัวไว้ทันที…โชคดีที่คุณชายเซี่ยวางดาบลงเสียก่อน ไม่เช่นนั้นแล้ว สายเลือดของหนิงเป่ยอ๋องนี้เกรงว่าจะน้อยลงไปอีกคนแล้ว” น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งนุ่มนาล แต่เมื่อจ้าวซวีจือกวาดสายตาไปมองดาบเล่มนั้น เขาก็รู้สึกค
