ไม่เลวเลย สุภาพดี เขาก็ไม่ได้โวยวายอะไรนี่” เซี่ยผิงกั่งงุนงงเล็กน้อย
รัชทายาทกลับยิ้มแต่ไม่ยอมพูดอะไรอีก
หากคนที่หมายตาเซี่ยเฉียวเป็นคนอื่น เขาก็คงจะไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก แต่นี่เป็นเพราะจ้าวซวีจือไม่เหมือนคนอื่น
เขาจำได้ว่าเมื่อตอนที่เขายังเด็ก เขาได้ยินมาว่ามีคนในตระกูลที่มีดวงตาเหมือนกับเขา ทั้งยังมีพรสวรรค์ ฉลาด บุคลิกอ่อนน้อม และมีมารยาท เขายังค่อนข้างดีใจทีเดียว จึงได้ขอให้เสด็จพ่อเชิญเขาเข้าวังร่วมงานเลี้ยง เพื่อสังเกตเขาด้วยตัวเองสักหน่อย
เวลานั้นต่อหน้าคนอื่นจ้าวซวีจือก็เป็นเด็กรู้ความจริงๆ
แต่เบื้องหลังเขากลับผลักลูกชายของเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งให้ตกลงไปในน้ำ
เพียงเพราะเสด็จพ่อของเขากล่าวชมเชยอีกคนมากกว่าเล็กน้อย เขาจึงได้พาลอย่างไม่มีเหตุผลเช่นนี้
แม้ว่าคนที่ตกลงไปในน้ำจะเป็นเชื้อพระวงศ์เช่นกัน แต่ในแง่ของความใกล้ชิดย่อมเทียบไม่ได้กับสายเลือดของหนิงเป่ยอ๋อง ดังนั้นหลังจากที่เขาตกลงไปในน้ำก็ไม่ได้ฟ้องร้อง และกลับบ้านไปแต่โดยดี
ไม่มีใครรู้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้น แต่เขาได้เห็นมันอย่างชัดเจน
