จับเป็นน่ะ ข้ายังต้องถามเขาอีกหลายเรื่องก็เลยจะต้องสั่งสอนเขาก่อนสักยก แค่นั้นก็พอแล้ว”
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เขายังนึกว่าดาบเล่มนี้จะได้อาบเลือดเสียแล้ว
เขาวางดาบลงบนเก้าอี้อย่างเสียไม่ได้
ก่อนจะรอคอยต่อไป
หลังจากผ่านไปสองเค่อ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังลอดประตูเข้ามา
“พี่หลี่ ข้ารู้ว่าท่านต้องอยู่ที่นี่…” จ้าวซวีจือผลักประตูเข้ามาพลางเอ่ย
จ้าวเสวียนจิ่งหัวเราะเยาะขึ้นมาเสียงหนึ่ง ช่างสรรหาเหตุผลเหลือเกิน หากคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นเซี่ยเฉียว จ้าวซวีจือเด็กเหลือขอนี่ก็จะบอกเซี่ยเฉียวว่า เขาบังเอิญเข้าผิดห้องจำคนผิดไปแล้วใช่หรือไม่ จากนั้นก็บอกว่าเขาตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกเห็น ชาตินี้ไม่มีวันลืมได้?
จ้าวเสวียนจิ่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เสียง โพละ ดังขึ้น ถ้วยชาที่เขาถืออยู่ในมือข้างซ้ายแตกทันที
มีคราบน้ำชาเปรอะเปื้อนบนตัวเขา
ทว่าเมื่อจ้าวซวีจือเห็นร่างของชายคนนั้นเขาก็ต้องตกตะลึงไปในทันที แต่เขายังไม่ทันจะได้ตอบสนอง
เสียง ผัวะ ก็ดังขึ้น จ้าวซวีจือลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นเสียแล้ว
