โดยไม่ได้ตั้งใจ
จ้าวเสวียนจิ่งจิบชา รอยยิ้มน่ามองปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
เซี่ยผิงกั่งโหดเหี้ยมดุร้าย สายตาของเขากวาดไปมองน้ำชาที่อยู่ในมือของรัชทายาท แล้วก็หัวเราะขึ้นมาในใจ ชานี้…อร่อยตรงไหน เมื่อสักครู่ฝ่าบาทยังดูเหมือนไม่ค่อยมีความสุขอยู่เลยนี่ เวลานี้กลับดื่มชาจนยิ้มออกมาได้แล้ว?
ในความรู้สึกของเขามันก็แค่ใบไม้เท่านั้น พอเข้าปากก็รู้สึกขมจนยากที่จะกลืนลงคอได้ เว้นแต่โลกใบนี้จะไม่มีอะไรให้เขากินแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่เต็มใจที่จะเป็นวัวที่กินหญ้าหรอก
แต่นี่น่าจะเป็นข้อแตกต่างระหว่างเขากับฝ่าบาท
รัชทายาทมีฐานะสูงส่ง และยังมีความรู้มาก ถึงจะไม่บึกบึนเท่าเขา ถึงแม้จะไม่ส่งเสียงดัง คนก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว
เขาเกิดมาพร้อมกับสง่าราศีของราชาผู้ปกครองอย่างแท้จริง
“ฝ่าบาท มันเป็นผู้ร้ายคนไหน คดีอะไรหรือ” เซี่ยผิงกั่งอดถามขึ้นมาไม่ได้ระหว่างที่กำลังรอคอย
“ความชั่วสิบประการ ทำความผิดหลายอย่าง” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยสบายๆ
“ความชั่วสิบประการ?” เซี่ยผิงกั่งใจเต้นกระตุกขึ้นมาทันที
คนร้ายหนีคดีนี้ช่างใจกล้าจริงๆ ความชั่วสิบประการไม่สามารถอภัยโทษได้ หนีไปแล้วยังจะกล้ากลับมาอีก?
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกจริงจังขึ้นเล็กน้อย และกำดาบคู่กายที่อยู่ในมือของเขากระชับยิ่งขึ้น “ฝ่าบาท ต้องการประหารทันทีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ประหารทันที?” จ้าวเสวียนจิ่งมองไปตรงมือที่ถือดาบของเขา “คุณชายเซี่ยวางดาบลงก่อน คนคนนี้จะต้อง
