ลี้ยงไม่เหลือแล้ว นางขี้เหนียวตรงไหนกัน
แต่ตอนนี้นางอธิบายไม่ได้
น่าสงสารภาพลักษณ์ที่เดิมทีสมบูรณ์แบบของเซี่ยเฉียว เวลานี้ในสายตารัชทายาทนางคงจะต้องเสียราคาไปมากแล้ว
ในใจเซี่ยเฉียวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ขณะนั้นรัชทายาทกลายเป็นไหเหล้าไปเสียแล้ว
อึกแล้วอึกเล่า เขากลับดื่มเหล้าปริมาณมากนั้นหมดเกลี้ยง หยดเดียวก็ไม่เหลือ
ที่น่ากลัวกว่าก็คือสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขานั่งหลังตรงสง่างาม ยิ้มเย็นๆ ตรงมุมปาก ลักษณะราศีของเจ้านายไม่หายไปเลย แถมยังดูมีศักดิ์บารมีมากกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก
“คืนนี้ข้าดื่มเยอะไปหน่อย ขอค้างคืนที่นี่จะได้หรือไม่” น้ำเสียงจ้าวเสวียนจิ่งแหบแห้งต่ำลึกและมีแรงดึงดูดอย่างยิ่ง ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนกำลังจะลุกเป็นไฟ ขณะที่เขาพูดก็มองไปยังเซี่ยเฉียว
หัวใจของเซี่ยเฉียวเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย นางเกือบจะคิดว่าความแตกเสียแล้ว
“ข้าจะไปแล้ว รบกวนใต้เท้าเซี่ยดูแลศิษย์น้องของข้าด้วยเถอะ!” เซี่ยเฉียวรีบเผ่นทันที
เซี่ยผิงกั่งมองไปที่รัชทายาท เขาลังเลเล็กน้อย
เขา…
จะต้องหาคนที่ยินดีที่จะอยู่ห้องข้างๆ…คอยปรนนิบัติฝ่าบาทหรือไม่
เซี่ยผิงกั่งคิดไปพลางก็ประคองรัชทายาทเข้าไปพักผ่อนในเรือนพลาง ในใจเขาก็รู้สึกเลื่อมใสรัชทายาทมากขึ้นเล็กน้อย
รัชทายาทผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ได้บึกบึนเท่าเขา แต่ความสามารถในการดื่มเหล้าไม่ได้แย่ไปกว่าเขาเลย อีกอย่าง…เหล้านี้ก็…แข็งแกร่งกว่าเขามากจริงๆ ไม
