่รู้ว่าเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างไรกันแน่
ทุกย่างก้าวของจ้าวเสวียนจิ่งนั้นมั่นคงอย่างยิ่ง กระดูกสันหลังตั้งตรงแข็งแกร่งไม่ยอมอ่อนข้อ ราวกับว่าเหล้านี้ไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลย
หลังจากที่ส่งเขาเข้าห้องไปแล้วเซี่ยผิงกั่งก็ยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เรียกพ่อบ้านมา “ในบ้านเราใครคิดจะเกาะไม้ใหญ่ขึ้นที่สูงบ้างหรือไม่ เจ้าไปเลือกคนที่หน้าตาดี รู้ความ และน่ารักมาส่งเข้าไปในห้องของรัชทายาทสักคน”
“บ้านของเราไม่มีจริงๆ…” เมื่อพ่อบ้านได้ยินดังนั้นก็ตกใจ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “แต่ว่า…เดิมทีบ่าวคิดจะบอกท่านอยู่ว่า เช้าตรู่วันนี้ คุณชายใหญ่จากจวนอ๋องหนิงเอ่ยส่งสาวงามมาให้ท่านสองคน ท่านว่า พวกนางพอจะใช้ได้ไหม”
“สาวงาม?” เซี่ยผิงกั่งหน้านิ่ว “คุณชายใหญ่ที่ส่งของขวัญมาเป็นใคร ข้ารู้จักไหม”
“ไม่เคยคบหากันมาก่อนเลยขอรับ คนของคุณชายใหญ่ท่านนั้นบอกว่า เขาชื่นชมความสง่างามของท่าน จึงอยากที่จะเป็นเพื่อนกับท่าน จริงสิ บ่าวได้ไปสืบมาเล็กน้อย อีกไม่นานคุณชายใหญ่คนนั้นก็จะต้องรับตำแหน่งราชการ บ่าวคิดว่า งานนี้จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับนายท่านหรือเปล่า…” พ่อบ้านพูดสิ่งที่เขาคิดออกมา
ก็น่าจะเป็นเรื่องนี้เท่านั้นที่พอจะอธิบายได้
เซี่ยผิงกั่งรู้ว่าหนิงเป่ยอ๋องผู้นี้เพิ่งจะเข้าเมืองหลวงมาได้ไม่เดือนเท่านั้น เขาไม่รู้จักจริงๆ
“สาวงามที่ส่งมาสวยมากหรือ นิสัยใจคอเป็นอย่างไร บ้านเราไม่มีการบังคับฝืน
