าปรนนิบัติรับใช้ท่าน…”
“เจ้าหมีโง่เซี่ยผิงกั่งให้พวกเจ้ามา?” น้ำเสียงจ้าวเสวียนจิ่งเย็นชา
“เพคะ” ทั้งสองรีบเอ่ย
เสื้อตัวบางเลื่อนหลุดลงมาจากไหล่ของนางเผยให้เห็นความขาวผุดผ่อง จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยเยาะ “ตัวเองยังไม่มีปัญญาหาภรรยามาแต่งได้ แต่กลับรู้จักที่จะจัดการให้คนอื่นแล้ว ไสหัวออกไป!”
เจ้าหมีโง่นั้นไม่คิดจะใช้สมองบ้างเลยหรือ
“ฝ่าบาท…หม่อมฉัน เรือนร่างหม่อมฉันยังบริสุทธิ์ ไม่ทำให้ฝ่าบาทต้องอับอายแน่…” หนึ่งในนั้นรีบคลานเข้ามาใกล้และวางมือของนางลงบนต้นข้าของรัชทายาท
“สองมือนี้ของเจ้าสวยดีนะ ข้าตัดมันแล้วมอบให้คุณชายเซี่ยก็ไม่เลว” น้ำเสียงของรัชทายาทเย็นชา “คิดจะเข้าวังตะวันออก? พวกเจ้าเดินเข้าไปได้ แต่จะต้องถูกหามออกมา หากพวกเจ้ายินดี ข้าจะมอบเงินสงเคราะห์ให้ครอบครัวเจ้าก่อนเลย”
มือนั้นก็เลยแข็งค้างอยู่ตรงนั้นนั่นเอง
เลือดบนใบหน้าไหลย้อนกลับในพริบตาจนมันซีดขาวไปหมด “ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วย!”
รัชทายาทเหลือบมองหญิงสาวทั้งสอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“เจ้าสองคนเป็นสาวใช้ของตระกูลเซี่ย?” กลิ่นเหล้าโชยยามจ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยปากพูด ร่างกายของเขาหนักเล็กน้อย มีความไม่พอใจแฝงอยู่ในความเกียจคร้านของเขา ดูเหมือนว่าคนแปลกหน้าไม่ควรจะเข้าใกล้เขาเลย
